สิ่งที่เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวนั้นเป็นความจริง ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับฉายาว่าเป็นเทพบุตรอันดับหนึ่ง แต่ภายใต้ฉายานั้น เขาก็ยังมีอีกฉายาหนึ่งที่ไม่น่าฟังเอาซะเลยนั่นก็คือ องค์รัชทายาทผู้ไร้ประโยชน์อันดับหนึ่งนั่นเอง
ในฐานะที่เป็นองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์แห่งแคว้นเฉียนเซี่ย ผู้ที่เส้นลมปราณถูกตัดขาดตั้งแต่กำเนิด ไม่อาจฝึกฝนพลังวิญญาณได้ หากไม่ใช่เพราะฮ่องเต้ยืนกรานว่าจะแต่งตั้งให้เขาเป็นองค์รัชทายาทแล้วล่ะก็ เชียนอ้าวเซี่ยไม่มีทางที่จะเป็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเฉียนเซี่ยไปได้เด็ดขาด
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นถึงองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ ทว่า เบื้องบนนั้นยังมีเสด็จพ่อผู้ที่รักใคร่เขามาก ไม่ว่าเขาจะก่อเรื่องวุ่นวายมากมายแค่ไหน ฮ่องเต้ผู้เป็นเสด็จพ่อของเขาก็ยังคงเชื่อและตามใจเขาเป็นอย่างมาก ดังนั้น ทั่วทั้งแคว้นเฉียนเซี่ยนี้ ไม่มีสิ่งใดที่เชียนอ้าวเซี่ยทำไม่ได้
มู่เฉียนซีกลับไปทันที นางไม่อยากถูกเจ้าลามกเซี่ยพัวพันให้รำคาญใจ เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวว่า “ไม่ว่าเจ้าจะไปหลบอยู่ที่ใด ข้าก็หาเจ้าเจอแน่ เจ้าปีศาจ ฝากไว้ก่อนเถอะ”
น่าหลานอวี้กล่าวว่า “เซี่ย พอเถอะ มู่ซีเป็นสหายข้านะ”
แพขนตาของเชียนอ้าวเซียกระดกขึ้นเล็กน้อย เขากล่าวถามว่า “สหายเหรอ ข้าจำได้เมื่อก่อนเจ้าเคยบอกข้าว่าไม่ต้องการมีสหายเพิ่ม มีเพียงข้าผู้เดียวก็เพียงพอแล้ว”
“ข้าหึงแล้วนะ! ”
“เจ้า……” มีสหายเช่นนี้ น่าหลานอวี้ผู้ที่ปราดเปรื่องตลอดมาก็ทำอะไรไม
