จ้าไม่รู้จักอับอายขายหน้าบ้างหรือไงห๊ะ”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้าน “อืมมมม แล้วจะยังไงล่ะ? ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคนในพันธสัญญากับข้า เอารูปร่างหน้าตาเจ้ามาใช้นิดใช้หน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอก! ”
ในตอนนี้เองรอยยิ้มที่สดใสของเชียนอ้าวเซี่ยก็แข็งทื่อลงทันที เขารีบคว้าแขนน่าหลานอวี้พลางกล่าวถามว่า “อวี้ ขะ เขาพูดจริงเหรอ? ”
ในใจของน่าหลานอวี้สับสนมาก เขาตอบกลับว่า “ข้าจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ? ”
เชียนอ้าวเซี่ยหันไปมองมู่เฉียนซีราวกับสามีที่มีความขุ่นเคืองใจ “อวี้ เจ้าว่าเจ้าหนุ่นี่มีอะไรดีเหรอ อายุก็ยังน้อย แก่กว่าเสี่ยวซีไม่กี่ปี ไม่เหมาะสมกับเสี่ยวซีเลยสักนิด! ”
น่าหลานอวี้กล่าว “เซี่ย เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้นะ มู่ซีไม่ดีตรงไหน”
เชียนอ้าวเซี่ย “ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเจ้านี่มีอะไรดีถึงทำให้เสี่ยวซีชอบ ดูท่าแล้วก็ไม่ได้เป็นคนดีมีน้ำใจเหมือนข้าสักนิด”
“เจ้าเป็นคนดีมีน้ำใจ เจ้าแน่ใจเหรอ……”
“อวี้ เจ้า! ”
ทั้งสองทะเลาะกันอย่างเมามัน มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นมาว่า “หยุดทะเลาะกันได้แล้ว แล้วข้าวนี่จะได้กินไหม! ”
“ชื่อเชียนอ้าวเซี่ยใช่ไหม! ต่อไปหากเจ้ากล้าเข้าใกล้มู่เฉียนซีอีก ข้าจะวางยาพิษให้เจ้าตายอย่างวอนาถเลยคอยดู”
เชียนอ้าวเซี่ยตอนนี้เปรียบเสมือนหมูตายแล้วย่อมไม่กลัวน้ำร้อน เขากล่าวว่า “หากข้าโดนยาพิษ เสี่ยวซีก็จะช่วยข้า ข้าเป็นของเสี่ยวซีแล้ว นางไม่อาจเห็นข้าตายไปง่าย ๆ หรอกนะ! ”
น่าหลานอวี้กล่าว “เซี่ย เจ้
