ถอะนะว่าจะได้เจอนาง”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้ามันปีศาจ เจ้าอย่าคิดนะว่าจะครองเสี่ยวซีไว้ได้ คอยดูสักวันข้าจะแย่งเสี่ยวซีกลับมาให้ได้”
มู่เฉียนซีค่อย ๆ พ่นคำพูดออกมาสามคำอย่างเชื่องช้าว่า “ฝันไปเถอะ! ”
เชียนอ้าวเซี่ยตอนนี้แทบจะกลายเป็นจิ้งจอกที่โกรธเกรี้ยวดุดันก็มิปาน “ข้าไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด! ”
เมื่อเดินออกมาจากหออันดับหนึ่ง มู่เฉียนซีก็ยกมือนวดขมับทันที การปรากฏตัวของเจ้าลามกเซี่ยนั่นช่างเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงจริง ๆ ดูเหมือนว่าเซี่ยตูคงจะเป็นถิ่นของเขา ด้วยความสามารถที่พัวพันไม่ยอมเลิกราของเขานั้น ช่างทำให้น่ารำคาญใจยิ่งนัก!
มู่เฉียนซีกล่าว “อาถิง ดูเหมือนคงต้องยืมใช้รูปร่างหน้าตาของเจ้าต่อไปแล้วหล่ะ! ”
ครานี้อาถิงกล่าวอย่างใจกว้างว่า “ไม่ใช้ใบหน้าข้าไปเป็นน้ำผึ้งดึงดูดผีเสื้อยั่วยวนคนอื่น แต่ใช้เป็นข้าขับไล่แมลงวันแทน ข้าก็ใจกว้างกับเจ้าสักครั้งก็ย่อมได้”
มู่เฉียนซียิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า “อืม! อาถิงใจกว้างที่สุดแล้ว”
“เหอะ! เจ้ารู้ก็ดี เพราะแต่ไหนแต่ไรมาข้าก็ไม่ใช่คนที่ก่อเรื่องวุ่นวายอย่างไร้เหตุผลอยู่แล้ว”
มู่เฉียนซีแอบคิดในใจว่า ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายไร้เหตุผลก็ไม่ใช่คนนะสิ ชิ๊
ถึงอย่างไรเสียทั้งสองก็มีพันธสัญญาต่อกัน อาถิงกล่าว “เจ้าบ้า นี่เจ้ากำลังด่าข้าในใจเหรอ? ”
“ข้าเปล่า! ”
มู่เฉียนซีต้องการล่าถอย แต่ถึงอย่างไรก็มาที่นี่เป็นครั้งแรก จึงมีเรื่องมา
