“ทำให้สำนักอวิ๋นเยียนสั่นสะเทือน หนุ่มน้อย… คำกล่าวของเจ้านี่ไม่เบาเลย” ผู้นำหอการค้าน่าหลานกล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง
มู่เฉียนซีในร่างมู่ซีกล่าวเสียงราบเรียบ “ท่านผู้นำหอการค้าน่าหลาน ข้านั้นไม่ได้ล้อเล่น คาดว่าท่านคงอยากจะเห็นความจริงใจของข้า” มู่เฉียนซีหยิบยาออกมาหลายขวดแล้วกล่าวขึ้น “หวังว่าท่านผู้นำน่าหลานจะสามารถมองเห็นความจริงใจของข้าได้”
“ยาไม่กี่ขวด ถึงต่อให้เป็นยาเม็ดระดับสูง เจ้าคิดว่าข้าจะหวั่นไหวหรือ ?”
“ถ้าหากว่ามิใช่ยาเพียงไม่กี่ขวด แต่เป็นหลายสิบขวด หลายร้อยขวด หรือแม้กระทั่งหลายพันขวด มิทราบว่าท่านผู้นำน่าหลานจะหวั่นไหวหรือไม่ ? ถึงแม้ทางภาคตะวันตกของทวีปเซี่ยโจวนั้นจะทุรกันดาร แต่ท่านผู้นำน่าหลานก็ไม่รู้จักชื่อที่เรียกว่าหมอปีศาจ” น้ำเสียงของมู่เฉียนซีนั้นไร้ซึ่งความผันผวนใด ๆ ขณะที่กล่าว
“เจ้าสามารถทำออกมาได้มากมายเช่นนั้นจริง ถึงแม้ว่าจะเป็นยอดปรมาจารย์นักปรุงยาผู้หนี่ง หากไม่ใช้เวลาสองสามปี ก็คงไม่สามารถหลอมปรุงออกมาได้
“เชื่อหรือไม่นั้นเป็นเรื่องของท่านผู้นำน่าหลานแล้ว แต่ข้ามีคุณสมบัติมากพอ…”
มู่เฉียนซีนำหยกวิญญาณออกมา นี่เป็นของแคว้นใหญ่อันดับหนึ่งแห่งทวีปเซี่ยโจว แคว้นเฉียนเซี่ย เป็นที่ที่มีทั้งผู้ฝึกวรยุทธ์และผู้บำเพ็ญตบะมากมายเหมือนดั่งสุนัข ที่นั่นเงินทองไม่มีค่ามากเท่าหยกวิญญาณ
และสิ่งที่มู่เฉียนซีมอบให้นั้น เป็นหยกวิญญาณชั้นดี
เหมืองหยกวิญญาณที่เป็นสินสอด
