มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวว่า “ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจข้าดีเป็นอย่างมาก”
“มิใช่ว่าถูกเจ้าเมินเฉยไปนานแล้วหรืออย่างไร ข้าจะไม่รู้ได้หรือ ?” น่าหลานอวี้กล่าวอย่างโศกเศร้า
มู่เฉียนซียังคงคุ้นเคยกับท่าทางร่าเริงกอปรกับรอยยิ้มตาหยีของเขา ด้วยท่าทางเศร้าสร้อยเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกเห็นแล้วไม่สามารถอดทนได้อยู่บ้าง เช่นนั้นแล้วนางจึงได้กล่าวเข้าเรื่องขึ้น “ที่ข้ามาวันนี้ มาเพื่อที่จะสนทนาเรื่องการค้ากับเจ้า”
น่าหลานอวี้มองมู่เฉียนซีพร้อมถามขึ้น “ในเมื่อสนทนาเรื่องการค้า เหตุใดถึงเป็นเจ้าที่มาเล่ามู่ซี และทำไมมู่เฉียนซีถึงไม่มา ?”
ในหัวสมองนั้นปรากฏภาพของหญิงสาวผู้หยิ่งยโสทว่าสง่างามอย่างเป็นที่สุดขึ้นมาแวบหนึ่ง จิตใจน่าหลานอวี้กระวนกระวายขึ้นมาบ้าง
ยากยิ่งนักที่กว่าจะได้เจอกับมู่ซี เขาจะไปคิดถึงหญิงผู้นั้นไปทำไม ? ไม่ง่ายเลยที่เจ้านั่นจะไม่ซ่อนตัวของมู่ซีเอาไว้
มู่เฉียนซีกล่าว “เพราะว่ามู่ซีนั้นเป็นหมอยอดนิยมแห่งหอหมอปีศาจของเรา ดังนั้นแล้วเมื่อข้าต้องการสร้างหอหมอปีศาจที่เซี่ยตู แน่นอนว่าข้าจะต้องมาเองลงแรงเอง”
น่าหลานอวี้ตะลึงงัน “มู่เฉียนซีวางแผนที่จะแผ่ขยายอำนาจของนางมาถึงเซี่ยโจวแล้วหรือ ?”
“อืม นั่นเป็นสิ่งที่ควร พื้นที่เล็ก ๆ ผืนนั้นแห่งทวีปเซี่ยโจวคงไม่พอให้มู่เฉียนซีได้แสดงความสามารถของนางกระมัง”
“เรื่องที่วุ่นวายเช่นนี้ เหตุใดนางถึงไม่มาเอง แต่กลับให้เจ้ามาเป็นจับกังแรงงาน หึ! สตรีใจดำ
