นุ่มผู้งดงามเสมือนดั่งภูตผีปีศาจ กับรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของบุตรชายตนเอง ใบหน้าทั้งใบก็ได้เปลี่ยนสีกลายเป็นสีดำสนิท
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดลูกชายของตนเองถึงได้ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งต่าง ๆ นานาเพื่อที่จะให้เขายอมพบหมอปีศาจมู่ซี ที่แท้เป็นหนุ่มน้อยผู้นี้นี่เอง… เด็กหนุ่มผู้นี้มีรูปลักษณ์ที่เป็นภัยต่อแคว้นและปวงประชา
เมื่อรู้สึกว่าใบหน้าของตนนั้นมีอะไรไม่ถูกต้อง น่าหลานอวี้จึงได้เปลี่ยนสีหน้าอย่างฉับพลันทันใด ตัวเขาแสดงอารมณ์ที่แท้จริงออกมามากเกินไปแล้ว เกรงว่าคงจะถูกผู้ที่เป็นบิดามองอะไรออกอยู่บ้าง
ท่านผู้นำหอการค้ากล่าวขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “อวี้เอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อน ข้าต้องการที่จะคุยกับหัวหน้าตึกมู่ให้ดี ๆ”
น่าหลานอวี้ “ท่านพ่อ นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่มีความลับอะไร ข้าคอยฟังอยู่ด้านข้างก็คงจะไม่มีอะไร มู่ซีเองก็ไม่ได้รังเกียจ”
“ออกไป” ท่านผู้นำหอการค้าเป็นบิดาที่เข้มงวด เขากล่าวคำไหนเป็นคำนั้น
มู่เฉียนซี “น่าหลาน เจ้าออกไปก่อน ข้าไม่ใช่ผู้ที่จะถูกรังแกได้ วางใจเถอะ”
น่าหลานอวี้นั้นรู้จักพื้นหลังของมู่เฉียนซีเป็นอย่างดี เขากล่าวเสียงต่ำที่ด้านข้างหูของมู่เฉียนซี “ได้ หากว่าเขาลงมือกับเจ้า พิษเหล่านั้นของเจ้า ไม่ต้องเกรงใจ ใช้ไปเลย”
ถ้าหากว่าท่านผู้นำหอการค้าได้ยินเข้าละก็ จะต้องสงสัยว่าเขานั้นใช่ลูกในไส้ของตัวเองหรือไม่เป็นแน่
หลังจากที่น่าหลานอวี้ไปแล้ว ก็เหลือเพียงมู่เฉียนซ
