เมื่อเห็นว่ามู่เฉียนซีมีท่าทางจะปล่อยเขาไป องค์ชายใหญ่ก็กล่าวขึ้นอย่างดีอกดีใจว่า “ใช่ ๆ จะให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
มู่เฉียนซีกล่าว “ก็ดี งั้นเจ้าเก็บกระบี่ของอวิ๋นฉีขึ้นมาสิ”
องค์ชายใหญ่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดมู่เฉียนซีถึงให้เขาเก็บกระบี่คนตายขึ้นมา แต่สุดท้ายเขาก็ทำตามอย่างเชื่อฟัง และเขาก็ยื่นกระบี่ชั้นดีเล่มนั้นให้กับมู่เฉียนซี
“แม่นางมู่ นี่! ”
ร่างชุดม่วงเคลื่อนไหว มู่เฉียนซีรับกระบี่มา จากนั้นคมปลายกระบี่ก็เสียบทะลุหัวใจขององค์ชายใหญ่
องค์ชายใหญ่เบิกตากว้างและกล่าวว่า “เจ้า ไหนเจ้าบอกว่าจะปล่อยข้าไปไง? ”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเชื่องช้าว่า “สิ่งที่ข้าต้องการให้เจ้าทำ ก็คือให้เจ้าตาย เจ้าคงไม่คิดว่าการเก็บกระบี่เล่มนึงขึ้นมามันจะง่ายดายขนาดนั้นหรอก! ”
“การที่เจ้าตายไป นั่นก็หมายความว่าข้าได้ปล่อยเจ้าไปแล้ว ข้าคงจะไม่สามารถสร้างความรำคาญใจให้กับคนตายได้ จริงไหมล่ะ? ”
พรวดดด!
ก่อนจะหมดลมหายใจสุดท้าย องค์ชายใหญ่กระอักเลือดคำโตออกมาด้วยความโกรธแค้น
มู่เฉียนซีรีบเอียงหลบเพื่อไม่ให้เลือดขององค์ชายใหญ่เปื้อนอาภรณ์ของนาง
ตุบ!
นางโยนร่างขององค์ชายใหญ่ไปไว้ข้าง ๆ ร่างของอวิ๋นฉี จากนั้นก็เริ่มจัดฉากการสังหารในครั้งนี้
หลังจากที่ถูกมู่เฉียนซีจัดการเสร็จ การจัดฉากการสังหารในครั้งนี้ก็กลายเป็นว่า องค์ชายใหญ่กับอวิ๋นฉีได้แย่งชิงซือหม่าเจียวกัน สุดท้ายตกลงกันไม่สำเร็จ ทั้งสองฝ่ายจึงได้ลงมือต่อสู้กั
