นานแล้วที่ไม่ได้แปลงร่างเป็นอาถิง นางมองไปที่รูปร่างหน้าตางดงามของชายในกระจกนั้นและพึมพำขึ้นว่า “รูปร่างหน้าตาอาถิงนี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ”
อาถิงที่อยู่ในมิติก็ส่งเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจทันทีว่า “เจ้าบ้า! นี่เจ้าจะขายรูปร่างหน้าตาของข้าอีกแล้วเหรอ”
มู่เฉียนซีกล่าว “หากข้าจะขายรูปร่างหน้าตาของเจ้า ข้าว่าข้าเปลื้องเสื้อผ้าบนร่างออกทั้งหมดแล้วโยนร่างของเจ้าไปนอนบนเตียงของน่าหลานก็ดีเหมือนกันนะ ข้าคิดว่าหมอปีศาจน่าจะสยบคนได้”
“เจ้ากล้าเหรอ! ” อาถิงกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนใบหน้าแดงก่ำ
“เจ้านี่ไร้ยางอายจริง ๆ เลย! ”
มู่เฉียนซียิ้มอย่างสุภาพอ่อนหวาน “ขอบคุณสำหรับคำชม! ”
มู่เฉียนซีคลุมชุดคลุมดำอีกชั้นเพื่อบดบังใบหน้า จากนั้นนางก็ออกจากโรงเตี๊ยมไปยังบ้านประมูลอันดับหนึ่ง
เมื่อมาถึงประตูบ้านประมูลอันดับหนึ่ง องครักษ์คนหนึ่งเห็นชายแปลกหน้าชุดดำคนหนึ่งก็ตะลึงเล็กน้อย จากนั้นเขาถามขึ้นว่า “ไม่ทราบคุณชายมาหาใครขอรับ? ”
“ข้ามาหาน่าหลานอวี้! ” มู่เฉียนซีตอบ
“รอประเดี๋ยวขอรับ ข้าน้อยจะไปแจ้งเดี๋ยวนี้! ” ในขณะที่องครักษ์ผู้นั้นกำลังจะไปแจ้งให้น่าหลานอวี้ทราบเรื่อง แต่ทันใดนั้นคนผู้หนึ่งก็พรวดพราดเข้ามาและกล่าวอย่างดุดันว่า “นี่พวกเจ้าเป็นลูกน้องที่ไร้สมองกันรึไงห๊ะ! ไม่ว่าใครมาหาพี่น่าหลาน พวกเจ้าก็ไปแจ้งพี่น่าหลานทันที หากคนผู้นั้นเป็นพวกสุนัขจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์วางแผนจะมาฆ่าพี่น่าหลาน พวกเจ้าจะท
