้วกัน
พายุฝนกําลังจะกวาดผ่านทวีปเซี่ยโจว
รองผู้นําเย่กล่าวว่า “แม่นางมู่ ในเวลานี้เจ้าต้องไปแคว้นเฉียนเซี่ยแล้ว ยังเหลือเวลาอีกสักพักกว่าจะเริ่มการประลอง”
“ไปที่แคว้นเฉียนเซี่ย ข้ายังมีเรื่องต้องทํา ข้าจะพามู่หรงรุ่ยไป”
รองผู้นําเย่กล่าว “เช่นนั้นก็ฝากแม่นางมู่ดูแลรุ่ยเอ๋อร์ด้วย”
มู่เฉียนซีพามู่หรงรุ่ยออกเดินทาง แต่ก็ไม่ได้บอกนางว่าจะให้นางจะทําอะไร
เมื่อได้ข่าวว่าพวกเขากําลังจะออกจากเมืองเฟิงตู เหล่าผู้ที่มีเจตนาไม่ดีก็ค่อย ๆ เคลื่อนไหว
ซือหม่าเจียว “พี่อวิ๋น เจ้าดูสาวน้อยผู้นั้นจากไปอย่างหยิ่งยโสเช่นนี้ หากเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นระหว่างทาง พี่อวิ๋นยังคงสามารถเข้าร่วมงานปรุงยาร้อยปีได้ไม่ใช่หรือ ?”
อวิ๋นฉี “ในเมื่อพวกนางไม่อยากไปกับคนของกลุ่มพันธมิตรย่อย เช่นนั้นเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นก็สมควร และข้าไม่มีทางฆ่าใคร”
ไม่มีทางฆ่าใคร แต่กลับต้องยอมให้สตรีผู้นั้นแย่งชิงผลงานของเขาไป เป็นเช่นนี้อยู่ก็เหมือนตาย
กว่าองค์ชายใหญ่จะกลับวังมาปลอบประโลมกลุ่มคนของสํานักอวิ๋นเยียนกับเสด็จพ่อของตนได้ก็คงยากลำบาก และไหนจะต้องมาได้ยินว่ามู่เฉียนซีกับมู่หรงรุ่ยกําลังจะจากไปอีก เขาจะนั่งนิ่งได้อย่างไร
“พานางมาที่นี่ การประลองยังไม่เริ่ม ให้นางมาอยู่และปลูกฝังความรู้สึกกับข้าก่อน”
“ขอรับ!”
“มู่หรงรุ่ย เหตุใดเจ้าจึงรีบหนีไปขนาดนั้น ? ยังไม่ได้บอกลาข้าเลย” ไม่นานหลังจากที่พวกนางออกจากประตูเมือง สุดท้ายก็ถ
