หรงรุ่ยกำลังจะไปส่งมู่เฉียนซี ทันใดนั้นก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญปรากฏตัวขึ้น
ชายในชุดคลุมยาวมาพร้อมกับเหล่าบรรดาองครักษ์ที่มีท่าทีดุร้ายตอนนี้ได้รุมล้อมที่หน้าประตูกลุ่มพันธมิตรนักปรุงยา
สายตาของชายผู้นั้นจ้องมองไปที่มู่หรงรุ่ย “ลุ่ยเอ๋อร์ นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะหนีการแต่งงาน เจ้าบังอาจยิ่งนัก รีบกลับไปแต่งงานกับข้าเดี๋ยวนี้”
รูปลักษณ์ของชายผู้นี้ดูงดงามยิ่งนัก ทว่า ใบหน้าของเขาตอนนี้กลับเหลืองราวเทียนไข เห็นได้ชัดว่าเขาดื่มสุราเมรัยมากเกินไป
เพียงแต่……
มู่เฉียนซีเหลือบมองใบหน้าเขา ถึงแม้ว่าใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาจะถูกหยามเกียรติโดยตัวเขาเอง ทว่านางกลับรู้สึกเหมือนเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อน
หน้าตาเขาไม่เหมือนหนานเฉาเลย! อีกอย่างนางก็ไม่เคยมาที่แคว้นหนานเถิง แล้วเคยเจอเขาที่ไหนกันนะ! มู่เฉียนซีไม่เข้าใจเหมือนว่ากันเหตุตนเองถึงได้มีความคิดแปลกประหลาดเช่นนี้
มู่หรงรุ่ยมองเขาด้วยสายตาที่รังเกียจเหยียดหยามและกล่าวว่า “ข้าไม่แต่งกับเจ้าเด็ดขาด เจ้าหยุดความคิดนี้ไปซะที! ”
“เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะไปร่วมงานประลองใหญ่นักปรุงยาร้อยปีนั่นแล้ว อีกอย่างตอนนี้เจ้าก็ไร้คนดูแล หากเจ้าไม่แต่งกับข้าแล้วเจ้าจะแต่งกับใครได้”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นมาว่า “ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้เข้าร่วม แต่นางเป็นผู้ช่วยของข้า ต้องเดินทางไปกับข้าอยู่ดี ดังนั้นนางไม่อาจไปกับเจ้าได้”
