่าก็เผยร่องรอยของความดีใจขึ้น อัจฉริยะสาวผู้นี้ก็มีวันนี้เหมือนกันรึ!นักปรุงยารุ่นเยาว์คนอื่น ๆ ก็มีท่าทางที่สับสนเช่นกัน พวกเขามองไปที่อัจฉริยะนักปรุงยาอันดับหนึ่งของแคว้นหนานเถิงด้วยสายตาที่ผิดหวัง นึกไม่ถึงเลยว่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งของแคว้นจะมีวันที่หลอมยาล้มเหลวเช่นนี้ด้วยหลังจากที่หลอมยาล้มเหลวต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ดวงตาของมู่หรงรุ่ยแดงก่ำ สองมือของนางวางลงบนตักอย่างอ่อนแรง ไม่ได้ นางไม่สามารถหลอมยาระดับเจ็ดได้ ทันใดนั้นเอง เสียงที่เย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น“ยังมีเวลาเหลืออยู่ เจ้าจะยอมแพ้ง่าย ๆ เช่นนี้เหรอ? การหลอมยาใช่ว่าจะทำสำเร็จได้ในครั้งเดียว สูตรยาก็ต้องผ่านการทดสอบมาก่อนถึงจะได้สูตรยาที่สมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะมีคนให้ความสนใจเจ้ามากมายแค่ไหน แต่สิ่งที่เจ้าควรจะใส่ใจไม่ใช่คนเหล่านั้น แต่เป็นยาที่เจ้ากำลังปรุง ยาที่เจ้ากำลังหลอมต่างหากล่ะ”“ตอนเจ้าหลอมยา ในใจเจ้ายังสนใจอยู่กับเรื่องอื่น หากเป็นเช่นนี้เจ้าไม่มีทางได้เป็นนักปรุงยาจริง ๆ หรอก”คำพูดเหล่านี้ของมู่เฉียนซีปลุกนางขึ้นมาจากภวังค์ได้ ใช่! นางกำลังหลอมยาอยู่ นางต้องรับผิดชอบกับยาที่อยู่ในมือ ไม่ใช่มัวแต่สนใจคนรอบข้าง ตราบใดที่เวลายังไม่หมดลง นางก็สามารถหลอมยาได้ใหม่อีกครั้งและแล้วการหลอมยาครั้งที่สองของมู่หรงรุ่ยก็สำเร็จ!นางรู้สึกราวกับตัวเองกำลังฝันไปก็มิปาน ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ไม่นานนางเพิ่งจะหลอมยาระดับหกได้สำเร็จ นึ
