ป้องนางออกจากป่าหนานอู้ แต่คิดไม่ถึงว่าระดับของมู่เฉียนซีจะร้ายกาจถึงเพียงนี้
“ท่านอาจารย์ ท่านเก่งเกินไปแล้ว” มู่หรงรุ่ยอุทานออกมาด้วยความตกใจ และเริ่มชื่นชมมู่เฉียนซีมากขึ้น
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าคิดจะจัดการกับคนเหล่านี้อย่างไร ปล่อยมันไปหรือฆ่ามัน ?”
เมื่อได้ยินคำถามของมู่เฉียนซีที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายสังหาร คนเหล่านั้นที่อยู่ข้างหลังก็รู้สึกเย็นยะเยือก
พวกเขารีบอ้อนวอนขอความเมตตากันยกใหญ่ “คุณหนูมู่หรง โปรดช่วยพวกข้าด้วยเถิด…”
“ใช่แล้ว! ทุกอย่างเป็นเพราะองค์ชายใหญ่ต้องการให้พวกข้าทํา”
“ท่านหนีการแต่งงาน องค์ชายใหญ่จะยอมได้อย่างไร ดังนั้นจึงให้พวกข้ามาพาท่านกลับไป พวกข้าไม่มีทางที่จะทําร้ายท่านได้”
มู่หรงรุ่ยกล่าว “จะไม่ทําร้ายข้า เช่นนั้นอาจารย์ข้าล่ะ! พวกเจ้าแน่ใจหรือว่าพวกเจ้าไม่ได้มีเจตนาอื่น ?”
พวกเขาจ้องมองไปยังดวงตาคู่งามของมู่หรงรุ่ยด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจอย่างหาที่เปรียบมิได้
“พวกข้า… พวกข้า…”
— เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! —
ในเวลานี้ มู่หลงรุ่ยลงมือแล้ว ถึงแม้พวกเขาจะเป็นถึงระดับราชา แต่อย่าลืมว่ามู่หรงรุ่ยก็เป็นนักปรุงยาคนหนึ่งที่เพียงนางวางยาพิษ ก็สามารถทําให้พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นศพได้ในพริบตา
— ปัง! ปัง! ปัง! —
“อ๊าก!”
เสียงร้องโหยหวนดังออกมา หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว มู่หรงรุ่ยก็กล่าวขึ้น “ท่านอาจารย์ ท่านวางใจได้ ในชีวิตนี้พวกเขาจะไม่คิดทําร้ายสตรีอีกเลย”
“อืม!”
“ท่า
