จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “จื่อโยว เจ้าไปเล่นเป็นเพื่อนศาลาเลือนรางเก้าชั้นหน่อยสิ” กล่าวจบ จิ่วเยี่ยก็กอดมู่เฉียนซีและจากไปทันที
หมอกหนาสีฟ้าอ่อน ภายใต้อำนาจความกดดันของจิ่วเยี่ยนั้นไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ที่นี่ บนทุ่งหญ้าที่เขียวขจี จิ่วเยี่ยใช้อำนาจบีบบังคับให้มู่เฉียนซีช่วยรักษาอาการป่วยของเขา!
รักษาอาการป่วย!
ทางด้านอาถิง ร่างสีเขียวเข้มร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าอาถิงเพื่อขัดขวางไม่ให้อาถิงตามไป เขายิ้มอย่างมีเสน่ห์ชวนให้น่าหลงใหลและกล่าวว่า “เหอ ๆ ๆ เจ้าคือศาลาเลือนรางเก้าชั้นเหรอ! รูปร่างหน้าตาสวยงาม น่ารักจริงเชียว! ”
น่ารัก!
สวยงาม!
เจ้าหมอนี่สมควรตายยิ่งนัก กล้าดียังไงใช้คำเหล่านี้มาบรรยายรูปร่างหน้าตาของเขา อาถิงพรวดเข้าไปตรงหน้า
“เจ้า! ไอ้คนอัปลักษณ์ น่าขยะแขยง รนหาที่ตายงั้นเหรอ! ”
รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ชวนให้น่าหลงใหลของจื่อโยวหยุดนิ่งทันทีเมื่อได้คำคำพูดนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่บุรุษที่งดงามที่สุดในใต้หล้านี้ แต่เขาก็เป็นผู้งดงามอันดับสองแน่ ๆ! นึกไม่ถึงเลยสักนิดว่าเจ้าหมอนี่จะกล้าว่าเขาเป็น……
น่าขยะแขยงเหรอ!
ไอ้คนอัปลักษณ์งั้นเหรอ!
ใครจะทนก็ทนไป แต่ข้าทนไม่ไหวแล้ว และผลที่เกิดขึ้นหลังจากคำพูดเหล่านี้ก็คือ จื่อโยวกับอาถิงทั้งสองเหมือนสายฟ้าสวรรค์ชักนำอัคคีพสุธาให้ต่อสู้กันอย่างสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน
ตูมมมมม!
ทางด้านจิ่วเยี่ยกับมู่เฉียนซีตอนนี้ หลังจากที่จิ่วเยี่ยได้รักษาอาการป่วยเสร็
