ดวงตาเย็นเยือกคู่นั้นของจิ่วเยี่ยมองมู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้งเป็นที่สุด เขาเปิดปากกล่าวถามขึ้น “ซีคิดถึงข้าหรือไม่ ?”
คิดถึงเขาหรือไม่ ?
เข้าไปในเทือกเขาชีชง นางก็ได้เผชิญกับสัตว์วิญญาณที่เข้ามาโจมตีจำนวนไม่น้อย จากนั้นก็พบเจอกับพวกสวะอวิ๋นฮวา ต่อมาได้ไปเล่นละครงูพิษที่ไม่น่าไว้วางใจกับเขา วัดความกล้าวัดปัญญา ท้ายที่สุดแล้วก็ไปถึงที่เจดีย์เทพหนานอู้…
ได้รับการฝึกฝนจากเจดีย์เทพ…
อื้ม! เวลาที่ใช้พลังซวนตี้เป็นเพียงเวลาเดียวเท่านั้นที่นางคิดถึงเขา ทว่าหากนางกล่าวความจริงนี้ออกไป นางเดาไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาจะทำอะไรบ้าง
เมื่อเห็นมู่เฉียนซีเหม่อลอยอยู่ในอ้อมอกของเขาโดยไม่กล่าววาจาอันใด ราวกับว่ามีความรู้สึกผิดอยู่บ้างเล็กน้อย มุมปากของจิ่วเยี่ยก็โค้งขึ้น ในตอนที่นางยังไม่กล่าวอะไรออกมานั้น ริมฝีปากอันบางและงดงามนั้นก็กำลังเข้าไปใกล้
“ซี… ต้องคิดถึงแน่ ๆ” เสียงแหบแห้งดังราวกับสุราชั้นดี จากนั้นจูบอย่างบ้าคลั่งก็กวาดเข้ามา
คิดถึง แต่ไม่พูด
แสดงด้วยการกระทําในทางปฏิบัติ อีกทั้งจุมพิตเดียวคงไม่เพียงพอ!
“เจ้า… เจ้าสองคนไม่รู้จักอายบ้างเลยรึ ? เห็นข้าเป็นอากาศเรอะ ?!!!”
อู๋ตี้และเสี่ยวหงต้องเผชิญหน้ากับฉากรักของหนุ่มสาวเช่นนี้ พวกมันไม่กล้ามองและได้แต่กลับไปที่มิติ รีบหนีเช่นนี้ก็เพื่อที่บุรุษน่ากลัวอย่างจิ่วเยี่ยจะได้ไม่ปิดปากของพวกมันโดยการฆ่าสัตว์อสูร
เห็นได้ชัดว่าอาถิงไม่มีสติอย่างมาก เขาพูดอย่
