วเม็ดเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของมู่เฉียนซีอีกครั้ง ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาดนางกัดริมฝีปากแน่นพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเพื่อจะรับมือกับศัตรูเหล่านี้ มิเช่นนั้นนางต้องพ่ายแพ้อยู่ตรงนี้แน่“เจ้ามาถึงขีดจำกัดของตัวเองแล้ว เจ้าจะยอมหยุดเพียงแค่นี้หรือไม่? หากเจ้าฝืนต่อไป เจ้าจะเสียเลือดมาก และพลังจิตของเจ้าก็คงต้องพังทลายเป็นแน่”มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ายังทนได้! ”“หากฝืนในสิ่งที่ตัวเองไม่ไหว มีแต่จะทำลายตัวเอง”มู่เฉียนซีท่องคาถาสงบจิตใจที่เคยได้ฟังเมื่อมาชาติปางก่อน เพื่อที่จะให้จิตใจของตัวเองสงบและมีสติขึ้น ตอนนี้รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทาง แต่ก็ยังคงมีความหวัง ถึงแม้ว่าความหวังมันจะน้อยนิดก็ตามจิตสงบ ต้องทำให้จิตสงบ!มีชีวิตมาสองภพสองชาติ ใจจดใจจ่ออยู่กับการปรุงยา พลังจิตของนางจะไม่มีวันพ่ายแพ้ให้กับนกตัวเล็ก ๆ เหล่านี้แน่นอนใจได้สงบลงแล้วอย่ายอมให้ถูกสิ่งภายนอกรบกวนเด็ดขาด ต่อจากนี้ก็ต้องโจมตีกลับ!ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!เข็มยาของมู่เฉียนซีพุ่งออกไปฉึก!นกอินเสินตัวนั้นถูกโจมตีกลับ ร่างของมันร่วงลงมาจากอากาศอย่างน่าอับอาย“มังกรวารีพิฆาต! ”การโจมตีของมู่เฉียนซีเป็นไปอย่างต่อเนื่อง “โฮ่กกก โฮ่กกก……” เสียงของนกอินเสินแทบจะทำให้คนบ้าคลั่งได้ ทว่าจิตใจของมู่เฉียนซีในตอนนี้สงบนิ่งราวกับน้ำตอนนี้มู่เฉียนซีเอาการต่อสู้นี้มาเป็นการปรุงยา นางใจจดใจจ่อเป็นอย่างมาก สิ่งภายนอกรอบ ๆ ตัวอย่าหวัง
