ยังต้องไปขอโทษนางมู่เฉียนซี “คำขอโทษของเจ้าข้ารับไว้ แต่ว่าข้าจะต้องกลับไปแล้ว ข้าจะไม่ไปกับพวกเจ้าต่ออีก ในเมื่อมีคนลงมือกับคนของตนเองได้เช่นนี้ ก็แยกกันเสียดีกว่า”.
หนานเชากล่าว “ใต้เท้าอวิ๋น อย่าไปฟังหญิงเจ้าเล่ห์ผู้นี้ เป็นนางนั่นแหละที่ทำให้อินอินตาย”
“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางทำร้ายให้อินอินต้องตาย มิอาจให้อภัยได้!”ทว่าประโยคสุดท้ายของหนานเชานั้นกลับทำให้อวิ๋นฮวาใจเย็นลงมาหนานอินตายไปแล้วมิอาจหวนคืนได้ หากว่ายังจะฆ่าผู้ที่เป็นยอดอัจฉริยะอีก นั่นจะเป็นความเสียหายครั้งยิ่งใหญ่“ใต้ท้าวอวิ๋น…” หนานเชาเอ่ยเรียกเบา ๆ เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอวิ๋นฮวากล่าว “หนานเชา เจ้าต้องพูดความจริงกับข้า อย่าโป้ปดแม้เพียงนิดเดียว”สายตาของอวิ๋นฮวาทำให้ผู้คนหวาดกลัว หนานเชาเองก็หวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เขาจึงกล่าวขึ้น “ใช่… เป็นอินอินที่ลอบโจมตีแม่นางเฉียนซี สุดท้ายแม่นางเฉียนซีก็โชคดีสามารถหลบได้พ้น จากนั้นแม่นางเฉียนซีจึงได้โจมตีอินอินกลับ… สุดท้ายแล้ว…”มู่เฉียนซีกล่าว “เป็นนางที่ตั้งใจลงมือโจมตีข้าในสถานการณ์เช่นนั้น และข้าก็เพียงแค่ตอบโต้ธรรมดา ๆ อวิ๋นฮวา หากเจ้าจะลงมือกับข้าจริง ข้าจะเล่นเป็นเพื่อนเจ้าเอง”องค์รักษ์ของราชวงศ์หนานเถิงนั้นไม่เหลือแม้สักคนหนึ่ง ส่วนผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิเหล่านั้นของสำนักอวิ๋นเยียนก็บาดเจ็บสาหัส นางไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวพวกเขาและแน่นอน… อู๋ตี้กับเสี่ยวหงของนางก็ไ
