มุมปากของมู่เฉียนซีโค้งขึ้นเล็กน้อย “ดีเสียจริง ? อะไรเล่าที่ว่าดี ?”
พวกเขาหัวเราะก่อนจะกล่าวว่า “แม่นางคนงาม ยอมมากับพวกข้าซะดี ๆ รับรองว่าเจ้าจะได้กินดีอยู่ดี ดีกว่าอาศัยอยู่ในบ้านในจวนที่ทรุดโทรมเช่นนี้แน่นอน”
“ใช่แล้ว! มันน่าเสียดายที่สตรีงามอย่างเจ้าต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่”
มู่เฉียนซีเดินไปหาหลินเอ๋อร์ก่อนจะกล่าวว่า “เอ้านี่ รับลูกอมถั่วนี่ไปสิ กินแล้วจะทำให้แผลหายดี”
หลินเอ๋อร์ไม่เคยเห็นยาเม็ดมาก่อน มู่เฉียนซีบอกว่าเป็นลูกอมถั่วเขาจึงเชื่อ และหยิบยาเม็ดใส่ปากกลืนลงคอไป
หลังจากกินยาเสร็จ เขาก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดบนร่างกายหายไป เขาพูดอย่างประหลาดใจว่า “พี่สาวเก่งมาก ลูกอมถั่วนี้มีประโยชน์มากจริง ๆ”
มุมปากของเด็กหนุ่มเหล่านั้นที่อยู่ข้าง ๆ พลันกระตุก พวกเขาไม่เหมือนเจ้าเด็กนี่ที่ไม่รู้เรื่อง นี่ไม่ใช่ลูกอมถั่ว แต่เป็นยาเม็ดอันทรงคุณค่า!
ยาเม็ดเม็ดหนึ่งมีค่ามาก บางทีชีวิตนี้พวกเขาอาจจะไม่สามารถซื้อยาเม็ดหนึ่งเม็ดมาได้ด้วยซ้ำ แต่หญิงผู้นี้กลับให้เจ้าเด็กยากจนกินไปอย่างที่ดูเหมือนว่านางจะไม่เสียดายเลย
หญิงผู้นี้เป็นสตรีร่ำรวย! หากจับนางไว้ แน่นอนว่าพวกเขาอาจจะทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ
พวกเขาหัวเราะ “หึ ๆ คนงามเอ๋ย เจ้ายอมไปกับพวกข้าซะดี ๆ เถอะ เจ้าคงไม่อยากให้พวกข้าใช้ไม้แข็งกระมัง!”
“พวกเจ้าลงมือเอง หรือจะให้ข้าลงมือ” มู่เฉียนซีท้าทาย
พวกเขาตกตะลึง “ลงมือรึ ? แม่นางคนงาม นี่แม่นางต้อ
