าวอย่าได้ไปเด็ดขาดนะขอรับ”
หลินเอ๋อร์รีบวิ่งเข้าไปในห้องอย่างร้อนรน จากนั้นมีเสียงของแตกละเอียดดังมาจากด้านในห้องแทบจะในทันทีที่เขาเข้าไป หญิงผู้ที่อยู่ในนั้นกล่าวขึ้น “เข้ามา!”
“เยี่ยมไปเลย” หลินเอ๋อร์กล่าวแม้จะยังมึนงง
มู่เฉียนซีเดินเข้าไปกลางห้องห้องหนึ่ง ภายในห้องนั้นตกแต่งอย่างเรียบง่าย หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงที่มีผ้าสีขาว
หญิงผู้นี้ดูแล้วอายุไม่ถึงสามสิบปี ใบหน้าของนางนั้นดูสวยงามมาก นางต้องเป็นหญิงงามผู้หนึ่งอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าใบหน้าของนางนั้นขาวเสียจนไม่ปกติอยู่บ้าง
ชิวหลิงมองไปยังสาวน้อยผู้มาเยือนนี้ ไปหน้าของสาวน้อยช่างงดงาม นางนั้นยังไม่เคยพบเจอสาวน้อยที่งดงามถึงเพียงนี้มาก่อนเลย
สาวน้อยนางนี้เดินเข้ามาในห้องที่ทรุดโทรมห้องนี้อย่างไม่รีบร้อน เมื่อชิวหลิงมองเห็นท่าทางที่ใจเย็นของนางและแววตากระจ่างใสสะอาด แต่กลับแฝงไว้ด้วยเกียรติยศของผู้สูงส่งผู้หนึ่ง นางก็รู้สึกชื่นชมอยู่ในใจ
ชิวหลิงกล่าว “หลินเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อน ข้าจะพูดคุยกับแม่นางผู้นี้เพียงลำพัง”
หลินเอ๋อร์รีบกล่าวอย่างแข็งขัน “ได้เลยขอรับท่านแม่”
หลังจากที่หลินเอ๋อร์จากไป ชิวหลิงหลิงก็เอ่ยถามขึ้นมา “เจ้าหลอกหลินเอ๋อร์ ให้หลินเอ๋อร์เกลี้ยกล่อมให้ข้าให้ยอมให้เจ้าเข้ามา เจ้ามีจุดประสงค์ใดกันแน่ ?”
มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง “ท่านหมายความว่าที่ข้าบอกว่าร่างกายของท่านสามารถรักษาได้ คือการหลอกลวงท่านรึ
