ฉียนซีกล่าว “ท่านไป๋กั๋วกงวางใจเถอะ ซวนหยวนหลี่เทียนไม่กล้าฆ่าขุนนางหรอก”
ไป๋กั๋วกง “เช่นนั้นข้าก็คงจะคิดมากไปแล้ว”
“มู่ซี เราไม่ได้เจอกันนานเลย” เมื่อคุยธุระทางการเสร็จสิ้น ไป๋มู่เฟิงก็เริ่มทักทายสนทนากับหมอปีศาจอย่างมู่ซีทันที
ผลที่ออกมานั่นก็คืออาถิงรู้สึกรำคาญเขามาก จึงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าน่ารำคาญมากรู้ตัวหรือไม่ ?”
“มู่ซี ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังนะ…”
“เจ้าเป็นชาย เหตุใดถึงได้พูดมากเช่นนี้” ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจมากที่ยอมให้มู่เฉียนซีเอาใบหน้าเขาไปทำมาหากิน นางเอารูปลักษณ์เขาไปเดินกรีดกรายทั่วตลาดเช่นนี้ ต่อไปในอนาคตเขาต้องถูกใครต่อใครมาพัวพันอีกบ้างก็ไม่รู้
ไป๋มู่เฟิงกล่าวอย่างเศร้าใจ “มู่ซี เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว เจ้าไม่ใช่มู่ซีคนเดิมแล้ว ฮือ ๆ ๆ”
เส้นเลือดบนหน้าผากอาถิงปูดขึ้นอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธ แน่ล่ะ ก็มู่ซีผู้นั้นไม่ใช่เขาสักหน่อย
หลังจากที่สร้างความมั่นใจให้กับไป๋กั๋วกงเรียบร้อยแล้ว มู่เฉียนซีก็จัดการเอาชนะแคว้นฉวนโดยรอบได้ ในทางตกของเซี่ยโจวตอนนี้ไม่มีกองกำลังใดกล้าล่วงเกินหอหมอปีศาจและตระกูลมู่ อีกทั้งยังมีสำนักนิกายครึ่งระดับอย่างสำนักตานจี้ สำนักเฟินเทียน และสำนักตานซินที่ยืนอยู่ข้างตระกูลมู่อีก พวกเขาไม่มีทางกล้าลงมือกับตระกูลมู่แน่นอน ทำได้เพียงปล่อยให้ตระกูลมู่เติบโตรุ่งเรืองต่อไป
“ท่านอา ถึงเวลาที่ข้าต้องออกไปฝีกฝนแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวกับมู่อวู่ซวง
มู่อวู่ซว
