งแกก็ไม่ถามไม่สนใจ และรังเกียจการมาทำดีด้วยของนาง เมื่อได้ยินข่าวว่านางตายแล้ว เขาก็ยินดีอย่างที่สุด และแน่นอนว่าสุดท้าย เขาได้ถอนหมั้นกับนางอย่างที่ชื่อเสียงของเขามีอันป่นปี้
ส่วนน้องเก้านั้นไม่ได้สนิทสนมกับนางมากนัก จึงไม่ได้ทำให้ฝ่ายตรงข้ามเกิดความรังเกียจต่อกัน และถอนหมั้นกันได้อย่างราบรื่น ทั้งสองฝ่ายนั้นเห็นพ้องตรงกัน
หลี่อ๋องเดินทางผิดไป มาตอนนี้แม้เพียงอยากเป็นมิตรสหายธรรมดาทั่วไปกับนาง ก็กลับกลายเป็นความฝันเฟื่องไปเสียแล้ว
หลังจากการถอนหมั้นในครั้งนี้ เหล่าขุนนางต่างก็นั่งไม่ติด
“แคว้นนั้นมิอาจที่จะไม่มีผู้นำได้แม้แต่วันเดียว ขอให้องค์ชายทั้งหลายโปรดตัดสินใจด้วยเถิด”
“ตอนนี้แคว้นจื่อเยี่ยของเราขยายใหญ่ขึ้น จึงจำต้องมีฮ่องเต้ปกครองแคว้น มิเช่นนั้นทั้งแคว้นจื่อเยี่ยจะเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่”
องค์ชายเจ็ดซวนหยวนหลี่เทียนล้วนไม่เลวเลยในทุก ๆ ด้าน องค์ชายสามซวนหยวนชิงอวิ๋นก็โดดเด่น และสำหรับองค์ชายเก้าซวนหยวนจิ่วเยี่ย แม้เขาจะทำตัวถ่อมตนแต่เขามีความสามารถ มีพลังอันแข็งแกร่ง ทั้งสามล้วนมีข้อดีจนพวกเขาไม่สามารถที่จะตัดสินได้
นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถตัดสินใจเองได้
พวกเขาทั้งสามคนไม่ตัดสินใจสักทีว่าใครจะขึ้นครองบัลลังก์ ด้วยความจนปัญญา แม่ทัพเยวี่ยจึงได้เชิญมู่เฉียนซีมา
เยวี่ยเจ๋อกล่าวขึ้น “พี่ใหญ่ ท่านว่าใครเหมาะสมที่จะปกครองแคว้น ? อย่างไรเสียแคว้นจื่อเยี่ยก็เป็นฐานหลักของพวก
