อาวุโสจริง ๆ เกรงว่าจะเป็นเนื้อไปเข้าปากเสือ มู่เฉียนซีนั้นหาใช่สตรีโง่งม นางไม่มีทางหลงกลแน่นอน
เจ้าสำนักอวิ๋น “ผู้อาวุโสรอง สาวน้อยผู้นี้เป็นคนของเซี่ยโจว หากเจ้าชิงตัวนางไปดื้อ ๆ เช่นนี้ ข้าเกรงว่ามันจะดูไม่ดี กลับไปสำนักอวิ๋นเยียนกับข้าจะดีกว่า ข้ารับรองความปลอดภัยของเจ้า อีกทั้งรับรองว่าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”
มู่เฉียนซี “เอ่อ… ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าควรไปกับผู้ใด สำนักนิกายระดับสองแข็งแกร่งมากก็จริง แต่นั่นห่างไกลบ้านเมืองที่ข้าจากมาเกินไป ส่วนสำนักนิกายระดับหนึ่งอาจจะดูอ่อนแอกว่าไปสักหน่อย แต่อย่างน้อยก็นับว่าอยู่ในแผ่นดินเซี่ยโจว”
“หุบเขาหมอเทวดาของพวกข้าย่อม…” ผู้อาวุโสยังกล่าวไม่ทันจบคำ เจ้าสำนักอวิ๋นก็กล่าวแทรกขึ้นมา
“ขอเพียงเจ้ากลับไปสำนักอวิ๋นเยียนกับข้า ข้าให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักและดูแลเจ้าเปรียบเสมือนบุตรสาวแท้ ๆ ของข้าคนหนึ่ง”
คำกล่าวนี้ทำให้อวิ๋นฮุ่ยโกรธจนแทบคลั่ง นางสารเลวผู้นั้นมีสิทธิ์อันใด ? นางมีสิทธิ์อะไรกัน ?
มู่เฉียนซี “ขอเพียงพวกเจ้าพิสูจน์ได้ว่าใครเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดที่สามารถปกป้องและดูแลความปลอดภัยของข้าได้ พวกเจ้าทั้งสองฝ่ายคงต้องประลองฝีมือกันแล้วว่าใครเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุด”
มู่เฉียนซีกำลังยั่วยุพวกเขา แต่พวกเขาไม่ใช่พวกสมองกลวงที่จะเชื่อคำกล่าวเพียงสองสามคำของสตรีอายุน้อยผู้นี้
ผู้อาวุโสรองแห่งหุบเขาหมอเทวดากล่าว “สาวน้อย ในเมื่อเจ้าไม่ชอบไม้อ่อน
