ด้วย หากนางมาคนเดียว มีหวังต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
“ฮู่ว!” หลังจากที่ผ่านสวนพิษเหล่านั้นมาได้ มู่เฉียนซีกับหวงฝูอวี้และคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็รอดออกมาจนได้
“เราไปกันเถอะ!” มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น
ตอนนี้คนของหุบเขาหมอเทวดากับสำนักอวิ๋นเยียนก็ได้แห่กันมาแล้ว นางไม่อาจเสียเวลารอช้าได้อีก
“อืม”
มู่เฉียนซีเป็นสตรีตัวเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยพลังและความอดทน แน่นอนว่าพวกเขาจะมัวแต่อืดอาดยืดยาดไปไม่ได้ ดังนั้นจึงเดินตามหลังมู่เฉียนซีไปอย่างรวดเร็ว
“หวงฝูอวี้ ข้าไม่คิดว่าจะเจอพวกเจ้าที่นี่ได้” ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในป่า เสียงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
หวงฝูอวี้หันไปมองคนผู้นั้น ดวงตามีร่องรอยของความหวาดกลัวอยู่บ้าง “เจ้าสำนักอวิ๋น”
นี่เป็นครั้งแรกที่มู่เฉียนซีได้พบกับเจ้าสำนักอวิ๋นเยียน เขาเป็นชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนอ่อนโยนไร้พิษภัย ทว่าความร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นไม่อาจหลบซ่อนไปจากสายตาของมู่เฉียนซีได้
หึ ๆ คนผู้นี้สามารถเลี้ยงบุตรสาวอย่างอวิ๋นฮุ่ยกับอวิ๋นเฟิ้งออกมาเป็นคนเช่นนั้นได้ ดังนั้นเขาก็ไม่น่าจะเป็นคนดีไปได้
. .
