อย ๆ จนกระทั่งครอบคลุมไปทั้งผืนหญ้าแห่งนี้ ทันใดนั้นพลันปรากฏถนนที่ดูชัดเจนขึ้นในหัวของมู่เฉียนซี นางนั้นรู้ชัดเจนแล้วว่าที่ตรงไหนทที่จะไม่มีการเคลื่อนไหวอันประหลาดนี้เกิดขึ้น
เท้าของมู่เฉียนซีเหยียบเดินไปบนที่ที่นางตั้งใจเอาไว้ และหญ้าในที่แห่งนี้ก็ไม่ได้โจมตีนางเหมือนดั่งที่นางคิดเอาไว้ไม่มีผิด นางจึงรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อนางออกมาจากพื้นหญ้าที่เกรี้ยวกราดแห่งนั้นเรียบร้อยแล้ว ก็ได้ยินเสียงที่สง่างามเสียงหนึ่งลอยมา
“สาวน้อย เจ้าทําได้ดี ข้าพอใจเจ้าเป็นอย่างมาก เพียงไม่นานก็สามารถมองทะลุได้ทั้งหมด”
มู่เฉียนซีกล่าวถามขึ้น “หม้อเทพนิรันดร์ เจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่ ?”
“สาวน้อย อย่างเพิ่งรีบร้อนกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของข้าเลย ข้ายังต้องปลูกฝังความรู้สึกของเจ้าอีกสักหน่อย เจ้าถึงจะสามารถครอบครองข้าได้ แต่ข้ารับรองได้เลยว่านอกจากเจ้า คนอื่น ๆ ที่เข้ามาในที่แห่งนี้ไม่มีสิทธิ์เลยแม้เพียงนิด”
มู่เฉียนซีกล่าวถามอีก “ที่เจ้ากล่าวมาเมื่อครู่นี้ จริงรึ ?”
“ใช่แล้ว พวกเขานั้นงดงามไม่เท่าเจ้าเลยแม่สาวน้อย ดังนั้นแล้วข้าจะเป็นของเจ้า เจ้าจงรอที่จะมีข้าเถอะ”
ใบหน้าของมู่เฉียนซีหม่นคล้ำ เพราะว่านางนั้นงดงาม หม้อเทพนิรันดร์จึงเลือกนาง เจ้าหม้อนี้เข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่ ?! มันควรจริงจังกว่านี้มิได้หรืออย่างไร ?
มู่เฉียนซีถามขึ้น “ต่อไปเจ้ามีกระบวนท่าใดที่จะใช้อีก ?”
“เจ้าแค่รอก่อนก็พอแล้ว”
ทิ้งไว
