ดอาดยืดยาดอยู่ข้างหลัง
เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ขององครักษ์ ใบหน้าของอวิ๋นฮุ่ยก็แดงก่ำด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด
‘พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! อะไร ๆ ก็พี่ใหญ่ ในสายตาท่านพ่อก็มีแต่พี่ใหญ่คนเดียวเท่านั้นไม่เคยสนใจอะไรข้าเลย!’อวิ๋นฮุ่ยตัดพ้อในใจ นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมาก แต่เมื่อนางมองไปที่สตรีชุดม่วงที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า นางก็แสยะยิ้มด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยามราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพียงแต่สตรีชุดม่วงผู้นี้… เหตุใดใบหน้าถึงได้คุ้นนัก เหมือนว่าจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ การได้มาเจอกับอวิ๋นฮุ่ยช่างเป็นเรื่องที่มู่เฉียนซีคิดไม่ถึง มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว “คุณหนูรองอวิ๋นฮุ่ย เราพบกันอีกแล้ว”
เมื่อจ้องมองไปที่ใบหน้าอันงดงามหมดจดนั้นแล้ว อวิ๋นฮุ่ยก็จำได้ขึ้นมาทันทีว่าสตรีชุดม่วงตรงหน้านางนี้เป็นใคร
“เจ้านี่เอง เป็นเจ้าจริง ๆ เจ้ายังกล้าโผล่หน้ามาให้ข้าเห็นอีกรึ ?” สตรีชุดม่วงผู้นี้ทำให้นางนึกถึงเรื่องราวที่น่าอับอายขายหน้าในวันนั้น
สีหน้าของอวิ๋นฮุ่ยโหดเหี้ยมขึ้นมาทันที นางเอ่ยสั่งคนของนางด้วยเสียงอันดัง
“ฆ่านาง!”
