ถูกจับได้นั้นเป็นเรื่องธรรมชาติ… ถึงอย่างไรแล้ว อาวุธที่มีอยู่บนตัวนี้ก็ล้วนแต่เป็นผลงานชิ้นเอกของพวกเขาทั้งนั้น
มุมปากของเมี่ยอวิ๋นยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน “หึ ๆ ผู้อาวุโสที่สี่อายุปูนนี้แล้ว ยังสามารถจำข้าผู้ที่เป็นอันดับหนึ่งได้อีกรึ ?”
ผู้อาวุโสที่สี่กล่าว “คนต่ำช้าเช่นเจ้ายังมีชีวิตอยู่และยังได้ดิบได้ดีในสถานที่อโคจรเช่นเกาะอั้นเจียวแห่งนี้ แต่ว่าเจ้าหลบ ๆ ซ่อน ๆ มานานเช่นนั้น วันนี้ถูกข้าหาตัวพบแล้ว เจ้าคงยากที่จะรอดตายไปได้”
เมี่ยอวิ๋น “ข้าว่าที่ท่านมาที่นี่ ก็มิใช่เพราะว่ามาฆ่าข้าหรอก แต่มาเพราะมีจุดประสงค์อื่น”
ผู้อาวสุโสที่สี่แค่นเสียงเย็นชา “อย่าเพิ่งฆ่าเขาตาย หักแขนและขาทั้งสองข้างของเขาก็พอ ข้ายังมีเรื่องต้องถามเขาอีกมาก”
เมี่ยอวิ๋นกำขวดยาที่อยู่ในมือเอาไว้แน่น เขากล่าวด้วยเสียงขรึมว่า “ดูเหมือนว่าข้าจะต้องขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่สี่ ที่มีเมตตาอุตส่าห์ยังไม่ฆ่าข้า”
เมี่ยอวิ๋นเทยาในขวดออกมา เตรียมที่จะกลืนมันลงไปทั้งหมดในคำเดียว
วันนี้อาจจะยากที่จะรอดชีวิตไปได้ แต่ทว่าหากสามารถดึงเอาพวกชั่วช้านั้นตายไปด้วยได้ ก็นับว่ากำไรแล้ว
ในตอนนี้เอง เงาแสงสีขาวปรากฏขึ้นมา ตบยาเม็ดในมือของเขากระเด็นออกไปหมด “นายท่านนั้นเปลืองแรงเพื่อช่วยเจ้า เจ้ากลับหาเรื่องที่จะตาย ข้านั้นโมโหนัก!”
“เพลิงเผาสวรรค์!”
เสี่ยวหงเริ่มการโจมตีจากด้านหลังคนของหุบเขาหมอเทวดาเหล่านี้ เปลวเพลิงสีแดงเข้มทำลายก
