ทว่ามู่เฉียนซีกลับมีท่าทางปกติ นางกล่าวอย่างเย็นชา “พวกเจ้าคิดอยากให้ข้าเข้าไปตายข้างในแล้วพวกเจ้าก็จะรอดชีวิตได้ใช่หรือไม่ ?”
พวกเขาร้องไห้ ละล่ำละลักกล่าวว่า “ฮือ พวกข้าจะกล้าหลอกลวงเจ้าได้อย่างไรเล่า ? ท่านผู้นำเมี่ยอวิ๋นอยู่บนเกาะแห่งนี้ เพียงแต่เกาะนี้น่ากลัวมากอย่างแท้จริงดังที่ผู้เฒ่าคนเรือผู้นั้นกล่าวไว้ พวกข้าขอกลับไปได้หรือไม่ ? เมื่อท่านผู้นำเมี่ยอวิ๋นออกมาแล้ว ถึงเวลานั้นเจ้าก็ไปหาเขา”
มู่เฉียนซี “ข้าไม่มีเวลาเหลือเฟือเพียงนั้น ในเมื่อเขาอยู่ข้างใน เช่นนั้นพวกเจ้าก็นำทางข้าไปโดยเร็ว”
“ฮือ แม่นาง เจ้าไว้ชีวิตพวกข้าเถอะ! เข้าไปอาจจะตายได้”
มู่เฉียนซีจะปล่อยพวกเขาไปอย่างง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร นางส่ายหน้า จับพวกเขาไว้และเดินเข้าไปข้างในอย่างไม่กลัวเกรง
เมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่เกาะแห่งนี้ในอึดใจต่อมา อาวุธลับนับไม่ถ้วนก็ลอยเข้าใส่ทันที! ความเร็วของอาวุธลับนี้ไม่ได้จัดว่าเร็วมากนัก มู่เฉียนซีใช้ย่างก้าวพันเงาเพื่อหลบหลีกมัน
ทว่าคนอื่น ๆ บางคนไม่ได้โชคดีหรือมีความสามารถอย่างนาง ความรวดเร็วของพวกเขาไม่เพียงพอ หลบหลีกช้าไปเพียงก้าวเดียวก็ถือว่าไม่ทันได้หลบแล้ว เคราะห์ร้ายนัก มันไม่ใช่แค่เพียงได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่พวกเขาที่หลบไม่ทันถูกฆ่าตายโดยการโจมตีเดียว พวกเขาสำลักฟองสีขาวออกมาด้วยความกลัวและสลบไป มู่เฉียนซีมองไปที่เกาะข้างหน้าที่มืดสนิท นางเข้าใจดีว่าเกาะนี้จะกลายเป็น
