ารที่เจ้าพาเขามาหาข้า มันทำให้ข้าแปลกใจอยู่บ้างเล็กน้อย” ศิษย์ที่พร่ำสอนมาเองกับมือ มีหรือผู้เป็นอาจารย์อย่างเขาจะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาย่อมรู้ดีว่าไป๋เหรินไม่มีทางพาอัจฉริยะมาเพื่อลดทรัพยากรของตัวเองเด็ดขาด
ไป๋เหรินไม่กล้าที่จะปิดบังท่านอาจารย์ เขาจึงเล่าเรื่องราวเพิ่มเติมของ ‘มู่ซี’ ให้ท่านอาจารย์ของเขาฟัง
ผู้อาวุโสที่สามได้รู้เช่นนี้ก็ตกตะลึง “เจ้ากำลังบอกว่าเขามีกระบี่ประหลาดที่กลืนกินวิญญาณได้ อีกทั้งยังมีสัตว์ศักดิ์สิทธ์ระดับสามเป็นสัตว์พันธสัญญางั้นรึ ?”
“ใช่ขอรับ!”
“กระบี่กลืนกินวิญญาณ… หรือว่าจะเป็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ในตำนาน อืม… ไม่… หากเจ้าเด็กนั่นได้ครอบครองกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ในตำนานจริง ความแข็งแกร่งของเขาคงไม่ใช่แค่ราชาแห่งภูตเป็นแน่ ใต้หล้านี้มีกระบี่กลืนกินวิญญาณอยู่มากมายนัก”
ไป๋เหริน “ท่านอาจารย์ ข้าเองก็ไม่คิดว่ากระบี่เล่มนั้นจะเป็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ไปได้ขอรับ กระบี่เล่มนั้นของเขา นอกจากปลายกระบี่แล้ว ส่วนอื่น ๆ ของกระบี่ล้วนแต่มีสนิมเกาะเต็มไปหมด หากเป็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ ไม่มีทางที่จะมีสนิมเช่นนั้นแน่ขอรับ”
ผู้อาวุโสที่สาม “อืม ข้าก็คิดว่าไม่ใช่ แต่ถึงแม้ว่ากระบี่เล่มนั้นจะไม่ใช่กระบี่ธรรมดา ต่อไปเขาก็จะเป็นศิษย์น้องของเจ้า เจ้าอย่าคิดทำอะไรที่ไม่ดีแล้วกัน”
“ขอรับอาจารย์” ไป๋เหรินรับคำ
ข้างกายเด็กหนุ่มผู้นั้นยังมีสัตว์ศักดิ์
