“ในเมื่อได้เรียนรู้ไปแล้ว เจ้าจะนำไปใช้อย่างไรก็แล้วแต่ตัวเจ้า เจ้าต้องการจะต่อสู้กับใคร อยากจะทำสิ่งใด ข้าไม่อาจควบคุมเจ้าได้ แต่ผู้ที่สามารถเด็ดดอกไม้แห่งความโลภมาได้อย่างเจ้า ข้าเชื่อว่าเจ้าคงไม่มีวันทำเรื่องชั่วร้ายเป็นอันขาด”
“อืม แล้วการสืบทอดมรดกจะเป็นอย่างไรบ้าง ? ท่านแจงมาได้เลย”
ทันใดนั้นตำราสีดำเล่มหนึ่งลอยออกมาจากโครงกระดูกขาว “นี่เป็นตำราทักษะลับของสำนักไป๋กู่ที่ไม่เคยเผยแพร่หรือสอนให้ผู้ใดมาก่อน แม้แต่บุตรทรพีผู้นั้นของข้าก็ยังไม่ได้ศึกษาตำรานี้ ขอเพียงเจ้าศึกษาตำรานี้ให้บรรลุ ล้างบาปให้กับสำนัก เรื่องอื่น ๆ ก็ไม่ต้องกล่าวถึงแล้ว”
มู่เฉียนซี “เพียงแค่นี้รึ ?”
“การที่ข้ามาก็เพื่อจะนำสิ่งนี้ออกมาให้เจ้า ในเมื่อได้มอบมันให้กับเจ้าแล้ว ข้าก็หมดห่วง” จากนั้นร่างของแมลงกู่ที่มาพร้อมกับโครงกระดูกขาวก็ได้สลายกลายเป็นผุยผงไปพร้อมกับโครงกระดูกนั้นในไม่ช้า
มู่เฉียนซีถือตำราเล่มนั้นไว้ในมือแน่น ยิ้มมุมปากเล็กน้อย “โอวหยางหว่าน ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าจงซ่อนตัวให้ดีอย่าได้ออกมาให้ข้าเห็นเด็ดขาด หากข้าพบเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะใช้ทักษะกู่ลึกลับ กู่พิษ หรืออะไรก็แล้วแต่ ข้าจะทำให้เจ้าทรมานชนิดที่ว่าไม่มีทางรักษาหายเป็นแน่”
มู่เฉียนซีรีบออกจากวังใต้ดินอย่างรวดเร็ว ไม่ทราบเช่นกันว่าเวลานี้ไป๋เหรินเป็นอย่างไรบ้างแล้ว ยังไม่ทันได้เดินออกจากประตู ทันใดนั้นมู่เฉียนซีก็ได้ยินเสียงเสียงหนึ่งกล่าวขึ้น
