่อมาก่อน แน่นอนว่านางย่อมไม่รู้ว่าคนพวกนั้นไปถึงที่ไหนกันแล้ว มู่เฉียนซีกำลังค้นหาทางออก ในเขาวงกตที่ซับซ้อนเช่นนี้ นางพบเข้ากับพวกคนที่ตามหานางเพื่อล้างแค้นอีกครั้ง คนเหล่านั้นที่มาเจอนางมีจำนวนไม่มากนัก โดยมีผู้ที่เป็นราชาแห่งภูตระดับสูงหนึ่งคนและผู้ที่เป็นจักรพรรดิแห่งภูตระดับหนึ่งอีกสองคน
ก่อนหน้านี้พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากคนของหุบเขาหมอเทวดา ดังนั้นพวกนั้นจึงเกลียดมู่เฉียนซีเข้ากระดูกดำ
พวกเขากล่าวอย่างดุดัน “เจ้าหนุ่ม ดูซิว่าเจ้าจะหนีไปที่ใด ?”
หลังจากที่ด้านหน้าได้ถูกปิดกั้นเอาไว้แล้ว ทางด้านหลังก็มีคนดักไว้อีกสองคน อีกทั้งเส้นทางในเขาวงกตนี้ก็แคบเสียเหลือเกิน ดูเหมือนว่าจะไม่มีหนทางใด ๆ หลงเหลือให้มู่เฉียนซีหนีเลย
มู่เฉียนซี “คนที่ทำร้ายพวกเจ้านั้นไม่ใช่ข้า แต่เป็นพวกเขา เจ้าจะล้างแค้นก็ไปล้างแค้นกับพวกนั้น ข้าบริสุทธิ์พวกเจ้าหัดเบิกตาดูเสียบ้าง!”
“ถ้าหากไม่ใช่เพราะเจ้าสั่ง พวกเขาก็คงจะไม่ลงมือ เจ้าอย่ามาทำไขสือแกล้งโง่บอกว่าเจ้าไม่เกี่ยวไปหน่อยเลย”
มู่เฉียนซีหัวเราะเย้ยหยัน “เจ้าเล่นตลกหรืออย่างไร ? ทุกคนนั้นล้วนแต่อยากที่จะได้ผลเก้าอัคคี เช่นนั้นแล้วจะอยู่นิ่งเฉยไม่ลงมือได้รึ ?”
นางแค่เพียงชี้โพรงให้กระรอกเท่านั้น คนพวกนั้นก็กลั้นใจไว้อยู่เป็นนาน แล้วจึงได้โอกาสลงมือหนัก ๆ อย่างไม่ต้องสนภาพลักษณ์ก็เท่านั้นเอง
“ไม่ว่าจะอย่างไร วันนี้พวกเราไม่ปล่อยเจ้าไปอย่างแน่นอน”
มู
