้งเดือน!” เสี่ยวหงพึมพำกับตัวมันเอง เห็นได้ชัดว่ามันกำลังอิจฉาเจ้าเชียนอ้าวเซี่ยผู้นี้อยู่
ทว่าสำหรับเชียนอ้าวเซี่ย ความรู้สึกเช่นนั้นน่ากลัวยิ่งนัก หากหลับใหลไปหนึ่งเดือนโดยไม่ได้เจอหน้ามู่เฉียนซีเลย เขารู้สึกว่าจุดจบกำลังจะมาถึงตัวเขาเอง
“อ๊าก! เสี่ยวซีซี เหตุใดถึงได้จะทำกับข้าเช่นนี้ ?”
มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปาก “ต้องการให้ข้าฉีดยาให้เจ้าตอนนี้เลยหรือไม่ล่ะ ?! ถ้าไม่ เจ้าก็หยุดโวยวายซะ”
เชียนอ้าวเซี่ยใจสั่นเล็กน้อย “ไม่! เสี่ยวซีซีข้าไม่ตามเจ้าไปแน่นอน ข้าเพียงแต่ตามข่าวเรื่องเจ้าไม่ให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายและเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด ข้าจะทำเพียงเท่านั้น”
“อืม เชื่อฟังก็ดีแล้ว”
“หากเสี่ยวซีซีชอบให้ข้าเชื่อฟัง ต่อไปข้าจะเชื่อฟังและจะเป็นคู่ครองที่ดีให้กับเจ้าในอนาคต”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย “แล้วหากข้าบอกให้เจ้าอยู่ห่าง ๆ ข้าหน่อย เจ้าจะเชื่อฟังข้าหรือไม่ล่ะ ?”
เชียนอ้าวเซี่ยได้ยินเช่นนี้ถึงกับยิ้มไม่ออก “เรื่องอื่นพอได้ แต่เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด เสี่ยวซีซีข้าขอไว้สักเรื่องเถอะนะ”
จากนั้นเชียนอ้าวเซี่ยก็ตามไปส่งมู่เฉียนซีเดินทาง เมื่อเห็นมู่เฉียนซีนั่งสัตว์วิญญาณบินจากไป ในใจของเขาก็แทบจะบินตามนางไปด้วย เขาเป็นห่วงนางจากใจจริง
ทันใดนั้นองครักษ์ผู้หนึ่งคุกเข่าลงด้านหลังเชียนอ้าวเซี่ย “คุณชายขอรับ คุณชายมาที่นี่สักระยะแล้ว ควรกลับได้แล้วนะขอรับ”
“ไม่กลับ! อย่างไรข้าก็ไม่กลับ!”
“
