มอ นางเอนซบจิ่วเยี่ยด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย
“ข้ากำลังคิดถึงญาติ ๆ ของข้า”
“มีข้าอยู่ทั้งคน เจ้าต้องตามหาพวกเขาเจอแน่นอน” จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงขรึม
“อืม จิ่วเยี่ยเจ้าทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว นี่ถือเป็นการจ่ายค่ารักษาหรือไม่ ?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“ข้าไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียวเช่นนั้น รอเจ้ารักษาข้าหายเมื่อไหร่ ข้าตอบแทนเจ้าอีกครั้งอย่างแน่นอน”
“ข้ากลัวว่ากว่าจะถึงวันนั้น คำสาปของเจ้าคงจะกำเริบแล้วทำให้ข้าทรมานจนตายไปเสียก่อน”
“ข้าอดทนมานานมากก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ดังนั้นซีก็ต้องอดทนได้แน่นอน”
มู่เฉียนซียืดแขนบิดขี้เกียจ “เฮ้อ… เอาเถอะ เวลานี้ข้าอยากจะนอนพักสักหน่อย”
“เดี๋ยวค่อยนอน” กล่าวจบจิ่วเยี่ยก็ลากนางไปทันที เขาบอกว่าอีกสักประเดี๋ยวนางค่อยนอนพัก ทว่าตะวันเริ่มคล้อยลงแล้ว นางก็ยังไม่ได้นอนเสียที
“จิ่วเยี่ยเจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้ หากเป็นเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ข้าเกรงว่าข้าคงไม่ได้นอนเป็นแน่ เอาเช่นนี้เป็นอย่างไร ข้าฉีดยาระงับให้เจ้าสักสองสามเข็มดีหรือไม่ ?”
จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงขรึม “อาการไม่ได้รุนแรงเช่นนั้น ไม่จำเป็นต้องฉีด”
“แต่ข้าว่ามันรุนแรง อีกอย่างข้าเป็นหมอยา เจ้าต้องเชื่อข้าสิ”
“หากซีฉีด ข้าจะเพิ่มหนี้อีกสิบเท่า”
“สิบเท่า…” มู่เฉียนซีพยายามพ่นคำพูดสองคำนี้ออกมา แต่สุดท้ายนางก็ต้องยอมจำนน “เช่นนั้นก็ช่างเถอะ”
นางจ้องใบหน้าจิ่วเยี่ยเขม็งก่อนจะกล่าวเสียงแข็ง “แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน หากเจ้า
