่ากลางวันแสก ๆ
ทุกปีพวกเขาใช้เงินทองเป็นจํานวนมากในการจัดหาอัจฉริยะหนุ่มสาวมามอบมันให้กับนายท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น เพื่อที่ว่าหลังจากอาการบาดเจ็บของผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นหายดี จะได้ทำการปกป้องสนับสนุนสำนักเจินอู่ของพวกเขา และนําพาพวกเขาไปสู่สำนักนิกายระดับหนึ่ง
ทว่าตอนนี้… ความฝันที่งดงามแตกสลายไปเสียแล้ว
“ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ… พวกเจ้าต้องโกหกแน่ ๆ!” เจ้าสํานักเจินอู่เหมือนจะบ้าคลั่งไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อความจริงนี้
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ทุกปีที่เจ้าต้องส่งบุรุษสตรีวัยหนุ่มสาวที่อ่อนแอเช่นนั้นไปให้ตัวประหลาดขนขาวคงจะลำบากอย่างมาก แต่ตอนนี้เขาตายไปแล้ว ความตั้งใจของเจ้าก็คงจะเสียเปล่า”
“แม้ว่าข้าจะไม่มีความแค้นกับสํานักเจินอู่ของพวกเจ้า ข้าก็ไม่คิดที่จะเก็บเชลยศึกไว้”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
สำนักเจินอู่พาคนของสำนักเฟยชิงไปตายด้วยกันหมดสิ้น แม้แต่องครักษ์ข้างกายของจักรพรรดิอิ๋นก็ถูกจัดการจนสิ้น หนึ่งเดียวที่เหลือชีวิตรอดก็คือจักรพรรดิอิ๋น
คนรอบข้างตายไปกันหมด สีหน้าของจักรพรรดิอิ๋นซีดเผือด เขาหวาดกลัวอย่างเต็มที่ขณะตะโกนว่า “อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า!”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวเสียงเบาว่า “เสี่ยวซีซี หากท่านผู้นำของแคว้นตายไป แคว้นอิ๋นเหยียนคงเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเป็นแน่”
“แต่หากเขายังมีชีวิตอยู่ก็คงจะกลับมาแก้แค้น แม้แต่สามสํานักใหญ่อื่น ๆ ไปจนถึงสํานักอวิ๋นเยียน เมื่อถึงเวลานั้นปัญหาก็จะใหญ่โต
