เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น “เสี่ยวซีซี จริงรึ ? จริง ๆ รึ ? เจ้าจะทำให้ข้าไม่สามารถลงจากเตียงไปได้ถึงสามวัน ข้านั้นตื่นเต้นนัก เจ้ารีบมาเร็วเข้า มา!”
เชียนอ้าวเซี่ยทำตัวออดอ้อนประหนึ่งตนเป็นสตรีงามหยดย้อย มู่เฉียนซีเห็นแล้วแทบจะอดไม่ได้ที่จะเข้าไปจับเขาทุ่มให้ล้มสักทีในทันใด
— ตูม! —
มู่เฉียนซีโยนบุรุษหน้าไม่อายผู้นี้ลอยกระเด็นออกไป
“เสี่ยวหง เจ้าเฝ้าเอาไว้ หากว่าเขายังกล้าที่จะมากวนข้า เผาได้เลย” มู่เฉียนซีออกคำสั่งกับเสี่ยวหง
“ขอรับ” เสี่ยวหงตอบรับอย่างแข็งขัน จากนั้นมันกล่าวอย่างดุดัน “เจ้าขยะเซี่ย เจ้ากล้าเข้ามาก็ลองดูเซ่!”
เดิมทีเสี่ยวหงสามารถนอนหลับยาวได้อย่างสบาย ๆ ในมิติ แต่เป็นเพราะเชียนอ้าวเซี่ย มันจึงต้องมายืนเป็นยามเฝ้าประตูใหญ่อยู่เช่นนี้ ช่างน่าคับแค้นใจยิ่งนัก
ด้วยเพราะมีเสี่ยวหงอยู่ แน่นอนว่าเชียนอ้าวเซี่ยจึงไม่กล้ามารบกวนมู่เฉียนซี เขาไม่อยากถูกเผาจนหัวโล้นและต้องไปเป็นพระ
“เสี่ยวซีซี พวกเขาออกเดินทางแล้ว”
ในที่สุดก็ได้ข่าวเสียที ทำให้ตัวเขามีข้ออ้างที่จะเข้ามาใกล้มู่เฉียนซี เชียนอ้าวเซี่ยนั้นวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้นประหนึ่งกำลังวิ่งเล่น มู่เฉียนซีพาเสี่ยวชีเดินออกมาแล้วกล่าวขึ้น “ดี พวกเราเองก็ออกเดินทาง”
มู่เฉียนซีและเชียนอ้าวเซี่ยเดินตามคนของราชวงศ์อิ๋นเหยียนไปตลอดทาง พวกเขาร่วมกันสะกดรอยตามคนของสำนักนอกนิกายแห่งแคว้นอิ๋นเหยียนเข้าไปในหุบเขาลำเนาไพร
เมื่อม
