เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “เสี่ยวซีซีเจ้าต้องเชื่อข้า ข้าไม่ใช่คนที่ชอบไม้ป่าเดียวกันเด็ดขาด ข้าชอบเพียงเจ้าคนเดียว”
สำหรับคำกล่าวของเชียนอ้าวเซี่ย มู่เฉียนซีคิดว่าเขาโกหก หากนางเชื่อเขา นางอาจจะกลายเป็นคนโง่งมเอาได้
“ผู้นำเหอ สำหรับวันนี้ข้าต้องขอบคุณมาก” มู่เฉียนซีไม่สนใจเชียนอ้าวเซี่ย นางหันไปกล่าวกับผู้นำเหอที่อยู่ใกล้ ๆ
“เหอะ ๆ ๆ หากใจบริสุทธิ์ก็ไม่จำเป็นต้องอธิบาย เช่นนั้นข้าไม่รบกวนแล้ว อ้อ แล้วเรื่องราชวงศ์อิ๋นเหยียน ให้ข้าจัดการหรือไม่ ?”
องค์หญิงที่หยิ่งผยองเป็นคนกลับกลอกผู้นี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าจะกล้าใส่ร้ายป้ายสีว่าที่ฮูหยินของนายน้อยน่าหลานอวี้
เชียนอ้าวเซี่ยยิ้มพลางกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะเอาเรื่องคนที่คิดร้ายกับเสี่ยวซีซี พวกมันต้องชดใช้แน่”
เชียนอ้าวเซี่ยคิดจะลงมือเช่นนี้ทำให้ผู้นำเหอตกใจเล็กน้อย
“ในเมื่อคุณชายเซี่ยคิดจะลงมือด้วยตัวเอง เช่นนั้นข้าก็คงไม่อยู่ให้ขายหน้า”
หากเปรียบเทียบเรื่องความโหดร้าย คุณชายเซี่ยนั้นโหดร้ายป่าเถื่อนกว่านายน้อยของเขามากนัก เวลานี้เขาเริ่มรู้สึกสงสารองค์หญิงรองขึ้นมาเสียแล้ว ล่วงเกินใครไม่ล่วงเกิน มาล่วงเกินคนผู้นี้
มู่เฉียนซี “เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรทั้งสิ้น ข้านั้นจัดการโดยลำพังได้”
“เสี่ยวซีซี หากเจ้าใช้ยาพิษฆ่านางให้ตายตกไป มันจะไม่ดูง่ายเกินไปสำหรับนางรึ ? เรื่องนี้เจ้ามอบให้เป็นหน้าที่ของข
