กายจนทำให้ร่างกายเป็นเช่นนี้”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ เขารู้แล้วว่านางหมายถึงอะไร “เสี่ยวซีซีเจ้าเป็นห่วงข้าหรือ ?”
“เปล่า เพียงแต่นี่เป็นสัญชาตญาณของผู้เป็นหมอที่เห็นคนไข้ผู้หนึ่งทําลายร่างกายตัวเองจึงไม่พอใจมากก็เท่านั้น ข้าไม่ได้เป็นห่วงเจ้า”
“จริง ๆ เจ้าก็เป็นห่วงข้าแต่เจ้าปากแข็ง เสี่ยวซีซีเจ้าเป็นห่วงข้าก็บอกข้ามาตรง ๆ เถอะ ไม่ต้องอายหรอก”
“เดิมทีข้าอยากดูว่าเส้นชีพจรลมปราณของเจ้าสามารถรักษาได้หรือไม่ เมื่อการค้าของพวกเราสำเร็จแล้วข้าจึงจะรักษาให้เจ้าในภายหลัง แต่เวลานี้ข้ากลับมาพบว่าร่างกายของเจ้าถูกทําลายโดยเจ้าเองไปมาก”
แม้ว่าจะอยู่ด้วยกันมาหลายต่อหลายเวลา แต่นางก็ไม่มีอารมณ์จะมาสนใจร่างกายของเขาเลย ดังนั้นที่ผ่านมานางจึงไม่รู้ความลับนี้ของเขา
วันนี้เมื่อได้เห็นแล้วว่าแท้จริงร่างเขาเป็นอย่างไร เขาเป็นอะไร นางก็ตกใจอย่างมาก
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวขึ้น “เสี่ยวซีซีอย่ามาเสียเวลาคิดเรื่องข้าเลย ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคนที่มีชีวิตเหลือเพียงแค่ครึ่งปี อีกครึ่งปีข้าก็ตายแล้ว หากข้ายกหอเชียนอินให้เจ้าดูแลต่อไป เจ้าจะว่าอย่างไร ?”
“ข้าไม่ต้องการ”
— แกรก! —
มู่เฉียนซีส่ายศีรษะ นางก้มหน้าลงเขียนบางอย่างลงในกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วกล่าวว่า “หอเชียนอินของเจ้ามีประสิทธิภาพในการหาข่าวที่ดีและรวดเร็ว คงจะสามารถหาสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ได้อยู่กระมัง เอาล่ะ เจ้าจงรีบส่งคนไปหาของตามในกระดาษนี้ม
