เชียนอ้าวเซี่ยนําเนื้อชิ้นหนึ่งมาให้มู่เฉียนซีราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เขายิ้ม กล่าวว่า “เสี่ยวซีซี เจ้าหิวแล้วใช่ไหม ? กระต่ายหิมะนี้รสชาติดีเลยทีเดียว เจ้าลองชิมดูสิ”
“ไม่ต้อง”
“ให้ข้าป้อนเจ้าดีไหมล่ะ ?”
“อยู่ให้ห่าง ๆ ข้า”
“เช่นนั้นข้าคงลำบากใจ ใช้ปากป้อนเจ้าดีกว่า”
ดวงตาสีดําขลับเป็นประกายคู่นั้นของมู่เฉียนซีทําให้ผู้คนที่ได้เห็นรู้สึกหนาวเหน็บ ดวงตาใสกระจ่างของเชียนอ้าวเซี่ยเป็นประกายพลางถามด้วยความสงสัย “เสี่ยวซีซี ข้าน่ารําคาญขนาดนั้นเลยหรือ ?”
“เจ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวเสียงต่ำ
เชียนอ้าวเซี่ยรู้สึกว่าหัวใจของเขาแตกสลายกลายเป็นผุยผง เขาจากไปอย่างเศร้าโศก
เวลานี้อู่เผิงยื่นน้ำมาแก้วหนึ่งพลางยิ้ม “แม่นางมู่น่าจะกระหายน้ำแล้วกระมัง นี่คือน้ำของหัวใจหิมะ มันหวานอร่อยมาก เจ้าลองชิมดูก่อนได้”
หลังจากที่มู่เฉียนซีรับแก้วน้ำมา เชียนอ้าวเซี่ยก็เข้ามาใกล้อีกครั้ง “ดูแล้วเหมือนจะอร่อยมาก ข้าขอดื่มก่อนเถอะ”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าวว่า “คุณชายเซี่ย เจ้าเป็นชายร่างใหญ่ริคิดจะมาแย่งน้ำของข้ารึ ?”
อู่เผิงยิ้มอย่างจนปัญญาก่อนจะกล่าวว่า “คุณชายเซี่ย หากเจ้าชอบข้ายังมีอีก เจ้าดื่มแก้วอื่นก็ได้”
“ไม่เอา ข้าต้องการแก้วนี้ของเสี่ยวซีซี” โรคบ้าความหยิ่งยโสของคุณชายเชียนอ้าวเซี่ยกำเริบขึ้นอีกแล้ว
ดวงตาของอู่เผิงฉายแววมืดมัว คุณชายเซี่ยผู้นี้เป็นอะไรกันแน่ ? หรือว่าเขา… พบอะไรเข้า
