เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ผู้ใดบอกว่าข้าจะควบคุมแม่นางคนงามเล่า ? อย่างไรเสียข้าก็เป็นผู้ที่อยู่ข้างล่าง ควบคุมไม่ได้ก็คือควบคุมไม่ได้”
ชายร่างใหญ่ผู้หนึ่งสามารถบอกได้อย่างเต็มปากว่าเขาคือคนที่อยู่ ‘ข้างล่าง’ คาดว่าทั่วทั้งทวีปเซี่ยโจวคงมีแค่คุณชายของพวกเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่กล้ากล่าวออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำเช่นนี้
เหล่าองครักษ์รู้สึกเคารพคุณชายอย่างถวายหัวเป็นที่สุด
หลังจากที่ได้เล่นงานจนเสือดาวยอมสยบ มู่เฉียนซีก็ได้นำมันโยนไปไว้ในมิติแล้วมองดูใบหน้าของเชียนอ้าวเซี่ยที่กำลังมองนางอย่างเคารพเป็นหนักหนา นางกล่าว “เฮ้! เจ้าไม่มีพลังความสามารถอันใด ถึงต่อให้พลังความสามารถของเหล่าองครักษ์ของเจ้าจะไม่เลวก็ตาม แต่เจ้าก็ไม่ควรที่จะมาเสี่ยงชีวิตในทุ่งน้ำแข็งนี้ กลับไปอยู่เรือนอยู่จวนของเจ้าเพื่อเสพสุขไม่ดีกว่ารึ ?”
เชียนอ้าวเซี่ย “แม่นางคนงาม เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปเสพสุขที่บ้านกับข้าสิ เจ้าต้องการสิ่งใด ข้าจะให้สิ่งนั้น ให้ทุกอย่างเลย”
มู่เฉียนซีจนปัญญา “เจ้าชอบข้าตรงไหนกัน ?”
แท้ที่จริงนางนั้นทราบดีว่าบุรุษผู้น่ารำคาญผู้นี้ชอบใบหน้าของนาง แต่ทว่าใบหน้าของเขาเองนั้นก็ไม่เลว เช่นนั้นเขาควรส่องกระจกมองตนเองก็น่าจะพึงพอใจแล้วมิใช่หรืออย่างไร ?
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวด้วยความเจ็บปวดหัวใจว่า “เจ้าไม่ชอบข้าที่ตรงไหน ข้าจะเปลี่ยนให้เจ้า”
มู่เฉียนซีถอนหายใจหนึ่งเฮือก กวาดตามองเขาอย่าง
