าสามารถปรุงยาหลอมยาให้เจ้าได้ ข้า…”
ทว่าเขายังไม่ทันกล่าวจบ มู่เฉียนซียิ้มก่อนจะกล่าวเย้ยหยัน “หลอมยาเจ็ดครั้งแต่ประสบความสำเร็จเพียงแค่ครั้งเดียวเช่นเจ้าน่ะรึ ? หึ! ข้าไม่ต้องการหรอก เจ้ายอมรับชะตากรรมเสียเถอะ”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
พวกเขาแต่ละคนโดนมู่เฉียนซี เสี่ยวหง และอู๋ตี้ถีบลงไปจากหน้าผา
“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องดังลั่นด้วยความหวาดกลัวจนแทบจะเป็นลม มีเหยื่อตกลงมาถึงปาก เหล่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ด้านล่างต่างก็เพลิดเพลินไปกับอาหารอันโอชะมื้อนี้
มู่เฉียนซีบ่นพึมพำ “หุบเขาหมอเทวดาส่งพวกกุ้งฝอยกุ้งแห้งเหล่านี้มา ไม่มีทางที่จะได้ข่าวคืบหน้าเกี่ยวกับม้วนไม้ไผ่เป็นแน่”
แต่หากส่งคนที่แข็งแกร่งกว่านี้มา ก็เกรงว่าจะยิ่งลำบากในการรับมือ
มู่เฉียนซีมองดูสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ด้านล่าง พลันมีแสงแวววาวเปล่งในดวงตาของนาง ทันใดนั้น บรรดาสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นราวกับว่าพวกมันโดนผู้ที่น่าเกรงกลัวจ้องมองก็มิปาน
มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าวขึ้น “ไปกันเถอะ เรียนรู้สิชาฝึกสัตว์มาแล้ว สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ด้านล่างอย่าให้หนีไปได้ จับพวกมันเอาไว้ให้หมด”
มู่เฉียนซีขึ้นมาได้เช่นไร แน่นอนว่านางก็ต้องลงไปเช่นนั้น เพียงแต่การเผชิญหน้ากับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้ไม่ได้ยากเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว อย่างแรก อู๋ตี้กับเสี่ยวหงได้เลื่อนขั้นเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสามแล้ว อย่างที่สอง ยาพิษของนางใ
