ียนซีกล่าวขึ้นอย่างเย็นชาว่า “รีบสู้รีบจบเร็วเข้าเถอะ ข้ารำคาญเต็มทนแล้ว เหอะ!”
“แค่ก ๆ ๆ”
พวกเขาโดนพิษที่ในเวลานี้เสมือนยิ่งทรมานพวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะเดียวกันมู่เฉียนซีกับสัตว์พันธสัญญาของนางก็โจมตีอย่างดุดันขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานนักพวกคนจากหุบเขาหมอเทวดาก็หมดสิ้นซึ่งพลังในการต่อสู้
ศิษย์พี่สามกล่าวขึ้น “อย่าฆ่าข้า! อย่าฆ่าข้าเลย… เจ้าจะให้ข้าทำอะไรข้ารับปากทั้งหมด ขอเพียงแค่ให้ข้ามีชีวิตรอด ขอเถิด…”
มู่เฉียนซีเดินไปหาเขาอย่างช้า ๆ ก่อนจะกล่าวขึ้น “ให้เจ้าทำอะไรก็ยอมหรือ ? ถ้าหากข้าบอกว่าให้เจ้ามอบม้วนไม้ไผ่ที่ระบุแผนที่ของหม้อเทพนิรันดร์มา เจ้าจะให้ข้าหรือไม่ล่ะ ?”
มู่เฉียนซีเอ่ยถึงแผนที่ม้วนไม้ไผ่ของหม้อเทพนิรันดร์ ทำให้ศิษย์พี่สามไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง
มู่เฉียนซีเห็นอีกฝ่ายอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จึงกล่าวว่า “เวลานี้ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองของเจ้าก็ได้พากันไปอยู่ในนรกแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าอยากไปอยู่เป็นเพื่อนพวกนั้นหรือไม่ ?”
“อะไร ?! หรือว่าศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองถูกพิษของเจ้าเล่นงาน เจ้า… เจ้าเป็นใครกันแน่ ?”
ศิษย์พี่สามนั้นไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกถึงการตายของศิษย์พี่ทั้งสองเลย ทว่าการที่เขาถาม ก็เป็นเพราะว่าเขาหวั่นกลัวเป็นอย่างมาก
ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา ทั่วทั้งทวีปเซี่ยโจวนั้นมิอาจมีสิ่งใดเป็นอันตรายใดต่อพวกเขาได้ แล้วเหตุใดกัน ? เหตุใดศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองถึงได้มาโดน
