“อู๋ตี้ผู้ไร้เทียมทานในใต้หล้า มาแล้ว!”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากมายนับไม่ถ้วน อู๋ตี้ปรับสภาพกายของมันให้อยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อปกป้องมู่เฉียนซี
“เพลิงบัวแดง!”
เปลวเพลิงสีแดงฉานพุ่งออกมา สัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นก็รีบแหวกออกไปหลบทางของเปลวเพลิง พวกมันไม่กล้าเข้าใกล้มู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีมองสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่พากันมาอย่างเนืองแน่น นางแสยะยิ้ม กล่าวว่า “ข้า… นี่ข้ามาแหย่รังแตนชัด ๆ!”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ยาพิษจำนวนมากถูกโยนออกไป กลุ่มควันสีดำเริ่มก่อกวนวิสัยทัศน์ในการมองเห็นของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้
แม้ว่ามู่เฉียนซีนั้นจะมีอู๋ตี้กับเสี่ยวหงอยู่ข้างกาย แต่นางก็รู้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ควรจะอยู่นาน เพราะสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในที่แห่งนี้น่ากลัวมากเหลือเกิน
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างรีบร้อน “ต้องขึ้นข้างบนไปก่อน”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เข็มยาจำนวนมากพุ่งออกมา
สำหรับพวกสัตว์ศักดิ์สิทธิที่มีผิวหนังหยาบหนานั้น พิษของนางใช้ไม่ได้ผลดีเหมือนดั่งเช่นใช้กับมนุษย์ อีกทั้งระดับของพวกมันยังสูงและแข็งแกร่งด้วย มันยากจะรับมือได้
มู่เฉียนซีเดินขึ้นไปตรงทางที่นางได้ลงมาที่นี่ ขณะที่พวกอู๋ตี้พยายามอย่างสุดกำลังเพื่อยับยั้งสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นเอาไว้
มู่เฉียนซีกวาดตามองไปรอบด้าน ทันใดนั้นก็พบว่าหน้าผานี้… นางคลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ใช่แล้ว!
ในแผนท
