มู่เฉียนซีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้าตกลง”
เฟิงหลิงอวิ๋น “คุณชายมู่ ไม่ใช่ว่าจะซื้อสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ให้เสี่ยวชีหรือ ? ไม่ดูอีกหน่อยรึ ? เจ้าคงจะไม่เอาเจ้าหมอนี่เป็นสัตว์พันธสัญญาของเสี่ยวชีหรอกกระมัง ?”
มู่เฉียนซีถาม “เสี่ยวชี ชอบเจ้าตัวนี้หรือไม่ ?”
เสี่ยวชีพยักหน้า “ชอบ ข้าชอบ”
มุมปากเฟิงหลิงอวิ๋นกระตุก เจ้าหมอนี่เชื่อฟังผู้เป็นนายท่านอย่างมาก ตัวเขาเองคงไม่สามารถกล่าวอะไรได้ โดยส่วนตัวนั้น เขาคิดว่านกน้อยตัวนี้ยังไม่ดีเท่านกยูงสามสีเลย
กลิ่นอายของนกสีดําตัวนี้อ่อนแอมาก มู่เฉียนซีทำให้มันเชื่องได้อย่างง่ายดาย หลังจากฝึกให้มันเชื่องเรียบร้อยแล้ว มู่เฉียนซีก็เตรียมพร้อมที่จะรักษามัน
มันพยายามดิ้นรนด้วยความกลัวเข็มยา มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “เจ้ายังเป็นสัตว์วิญญาณอยู่หรือไม่ นี่เจ้ากลัวการฉีดยารึ ?”
“เปี๊ยว!” มันร้องออกมา ดวงตาของมันมองเสี่ยวชีประหนึ่งมีน้ำตาคลอเยี่ยงมนุษย์ ช่างน่าสงสารโดยแท้!
หลังจากถูกมู่เฉียนซีบังคับฉีดยาและกินยา เจ้านกตัวนี้ก็มีกำลังแข็งแกร่งขึ้นมา อู๋ตี้มองเจ้านกสีดำพลางกล่าวว่า “ไม่เลว… ไม่เลวเลยเจ้านกดำ เจ้ามีสายเลือดของสัตว์เทพศักดิ์สิทธิ์ ทั้งยังบริสุทธิ์อย่างมาก แต่ว่าข้านั้นไม่รู้ว่าเป็นสายเลือดของสัตว์เทพศักดิ์สิทธิ์หน้าโง่ตัวใด”
เสี่ยวหงพึมพําอยู่ข้างๆ “เหอะ ๆ ดูกล่าววาจาเข้าสิ อย่างกับเจ้าไม่ได้โง่”
อู๋ตี้โกรธกรุ่นทันที “เจ้ากล้าดีอย่างไรมาบอกว่า
