เนื่องจากต้องการช่วยให้ความจำของเสี่ยวชีกลับคืนมา มู่เฉียนซีจึงหาสถานที่ที่เงียบสงบเพื่อการปรุงยา นางนำหม้อเทพปาฮวางชิงมู่ออกมา เรียกให้เสี่ยวหงช่วยจุดไฟให้เพราะเปลวไฟของเสี่ยวหงนั้นน่าทึ่ง ทั้งยังถือว่าเก่งกาจกว่าหินเหล็กไฟเป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซีหยิบเอาสมุนไพรวิญญาณนับไม่ถ้วนใส่เข้าไปในหม้อเทพปาฮวางชิงมู่ นางปรุงยาขวดใหญ่ออกมาขวดหนึ่ง จากนั้นใช้เข็มจำนวนนับไม่ถ้วนสูบยาเหล่านั้นออกมาก่อนที่เข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนนี้จะพุ่งไปที่ด้านหน้าของเสี่ยวชี
มู่เฉียนซีกล่าว ใบหน้าทาบทาความเคร่งขรึมเต็มสิบส่วน “เจ็บเพียงเล็กน้อย เจ้าอดทนเอาหน่อยก็แล้วกัน”
— ฟึ่บ! —
เข็มยาเหล่านี้ฉีดเข้าไปที่ร่างของเสี่ยวชีโดยตรง ร่างกายของเขาไม่เจ็บปวด ทว่าหัวสมองของเขาในเวลานี้นั้น ราวกับกำลังจะระเบิดอยู่รอมร่อแล้ว
ใครใช้ให้เขาความจำเสื่อม มีปัญหาทางสมองเช่นนี้กันเล่า ?!
ถึงแม้ว่าจะเจ็บปวดราวจะขาดใจเพียงใด ทว่าเสี่ยวชีนั้นยังคงกัดฟันสู้โดยที่ไม่เปล่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงที่ตื่นเต้นพลันดังขึ้นมา
“ศิษย์พี่ ข้าเหมือนได้กลิ่นหอมยา ข้าได้กลิ่นหอมยาจริง ๆ หรือว่าจะมีคนปรุงยาอยู่ที่นี่ ?”
“เจ้าโง่! เป็นไปไม่ได้ ผู้ใดจะมาปรุงยาในเทือกเขาชีชงแห่งนี้กันเล่า เจ้าบ้าไปแล้วรึ ?”
คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในบริเวณที่มู่เฉียนซีกำลังปรุงยา นำมาด้วยสตรีในอาภรณ์งามสีชมพู และบุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาวซึ่งเป็น
