กมือเพียงเล็กน้อยแล้วให้พวกเขากลายเป็นโครงกระดูก
“ข้าอยากเรียน!”
“เช่นนั้นไปกับข้า” จิ่วเยี่ยไม่พูดเปล่า เขารุดเข้ามากอดเอวอันบอบบางของนางและพานางไปที่ริมทะเลสาบ
ร่างสีดำปรากฏขึ้นอยู่บนทะเลสาบ กลิ่นอายที่เงียบสงบนั้นเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หมอกควันนับหมื่นพันเริ่มตลบไปทั่วทุกสารทิศ จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ
— ตูม! —
พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดลงไปในใจกลางทะเลสาบ ทำให้ป่าในบริเวณรอบ ๆ สั่นสะเทือนอย่างร้ายกาจ
หลุมขนาดใหญ่นั้นทำให้น้ำในทะเลสาบไหลลงไปอย่างบ้าคลั่งราวกับไม่มีวันที่จะเติมเต็มได้ แสดงให้เห็นว่าหลุมนั้นลึกมากเพียงใด
ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยนิ่งสงบเป็นอย่างมากราวกับจะทำลายทั่วทั้งเซี่ยโจวด้วยฝ่ามือ และดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขาก็มิปาน
ทันใดนั้นจิ่วเยี่ยกลับไปยืนอยู่ข้าง ๆ มู่เฉียนซีอย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีกล่าวชม “ทรงพลังยิ่งนัก”
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างช้า ๆ “นี่คือโยวหลัวซวนหยิน เป็นทักษะวิญญาณที่ข้าสร้างขึ้นมาเอง ทั้งหมดมีเจ็ดทักษะด้วยกัน”
เขาโอบร่างมู่เฉียนซีและก้มใบหน้าลงจะจุมพิตนาง ในขณะที่นางคิดว่าเจ้าก้อนน้ำแข็งผู้นี้กำลังจะบังคับขืนใจนางอีกครั้ง เขากลับมอบจุมพิตแผ่วเบาลงที่ระหว่างคิ้วของนาง
ความรู้สึกนี้ช่างเป็นความรู้สึกที่คุ้ยเคย
— ตูม! —
ทันใดนั้นมู่เฉียนซีรู้สึกแปลกไป มันเป็นความรู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างระเบิดขึ้นในหัวของนาง
โยวหลัวซวนหยิ
