นใดนั้นเอง ร่างเพรียวบางปรากฏขึ้นด้านหลังมู่เฉียนซีราวกับภูตผีปีศาจ เขาเข้ามากอดนางเอาไว้โดยหลีกเลี่ยงไม่ให้ไปสัมผัสถูกบาดแผลของนาง
มู่เฉียนซีรู้ว่าเป็นใคร นางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “จิ่วเยี่ย…”
จากนั้นนางหมดสติไป…
ไม่นานนักนางก็ฟื้นตื่นขึ้นมา และพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนพื้นหญ้าข้างทะเลสาบ และจิ่วเยี่ยกำลัง…
จิ่วเยี่ยมอบจุมพิตอันแผ่วเบาบนร่างกายของนาง เขาค่อย ๆ ช่วยเอาหนามบนร่างของนางออกทีละชิ้น ๆ
หนามที่ปักอยู่บนร่างของนางเหล่านี้ หากไม่ถึงพันก็นับร้อย! แต่เขากลับเอาออกทีละชิ้น
มู่เฉียนซี “ข้าใช้พลังวิญญาณบังคับมันออกมาก็ได้แล้ว เจ้าไม่ต้องลำบากเช่นนี้ก็ได้จิ่วเยี่ย”
“แต่เจ้าจะเจ็บ” จิ่วเยี่ยกล่าว ริมฝีปากของเขาในเวลานี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดของมู่เฉียนซี ซึ่งมีเสน่ห์น่าดึงดูดใจเป็นอย่างมาก ทำให้คนที่เห็นรู้สึกฮึกเหิมอยากสัมผัสมัน
มู่เฉียนซีมองหนามอันแหลมคมที่วางอยู่ข้าง ๆ นางพบว่าด้านปลายของหนามนั้นโค้งงอเป็นตะขออยู่ หากใช้พลังวิญญาณบังคับเอาหนามออกมา ถึงจะรวดเร็ว แต่เนื้อหนังของนางก็คงจะฉีกขาดและต้องเสียเลือดไปมากอีกครั้งเป็นแน่
จุมพิตของจิ่วเยี่ยไล่ลงไปที่บาดแผล เขาค่อย ๆ ใช้ปากม้วนหนามที่แหลมคมนั้นออกมา มู่เฉียนซีขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เจ็บ! ทว่าก็คงจะเจ็บน้อยกว่าการที่เนื้อฉีกหนังฉีกมากนัก
คัน! ดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยจะทำให้ความรู้สึกของนางอ่อนไหว
เสียวซ่าน! เขาทำ
