มู่เฉียนซีพุ่งผ่านเทือกเขาชีชงอย่างรวดเร็วราวกับปีศาจ นางสัมผัสได้ถึงตําแหน่งของนักผจญภัยกลุ่มสุดท้ายของหลางเทียน
แสงเย็นยะเยือกวาบผ่าน เข็มยาพุ่งผ่านอากาศออกไป
แน่นอนว่าการรวมพลังของพวกเขาเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของคนกลุ่มนี้ ทำให้มู่เฉียนซีลอบโจมตีแต่ก็มิอาจถูกเป้าหมาย
— ตูม! —
พวกเขาตอบโต้มู่เฉียนซีในชั่วอึดใจต่อมา “เหอะ ๆ เจ้าหนู พวกข้ายังไม่ทันได้ตามหาเจ้า เจ้ากลับกล้ามาหาพวกข้าก่อน ช่างกล้านัก”
“เหอะ! คิดจริง ๆ รึว่าพวกข้าจะเป็นขยะของพวกฮุยหลาง ? พวกข้าจะไม่ถูกฆ่าอย่างง่ายดายเช่นนั้นแน่”
“มาถึงที่เช่นนี้ก็ดี พวกข้าจะได้ไม่ต้องลำบากตามหาเจ้า”
— ตูม! ตูม! —
เมื่อถูกโจมตีโดยราชาแห่งภูตทั้งสามคน มู่เฉียนซีจึงได้ใช้กระบวนท่าพันเงาเพื่อหลบหลีก
การโจมตีของระดับราชาทําให้รอบ ๆ เป็นหลุมบ่อ แต่มู่เฉียนซียังคงหลบหลีกอยู่ได้ และแน่นอนว่ามู่เฉียนซีได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
พวกเขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ “เจ้าเด็กหนุ่มนี่หลบเก่งเกินไปแล้ว!”
“ใช่! เจ้าเด็กนี่มีก้าวย่างที่เหนือชั้นมาก เขาเป็นสิ่งล้ำค่า!”
สายตาของพวกเขามองไปที่มู่เฉียนซีด้วยความโลภ มู่เฉียนซีรีบยกมือขึ้น กล่าวว่า “จัดการมันซะ!”
ผงพิษ กระสุนพิษ สิ่งมีพิษและยาพิษ ทั้งหมดทั้งมวลนี้มู่เฉียนซีโยนออกไปอย่างไม่เสียดายเงินเพื่อโจมตีพวกเขา การรับมือกับยอดฝีมือระดับราชาทั้งสามคนย่อมไม่สามารถใช้พลังวิญญาณอย่างสุดกำลังเพื่อสู้
