มู่เฉียนซี “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดสัตว์วิญญาณถึงได้ออกอาละวาด แล้วเหตุใดสัตว์วิญญาณระดับสูงถึงได้วิ่งไปทางฝั่งพวกเจ้า ? พวกเจ้าคิดไม่ออกกันใช่ไหมเล่า ? พวกเจ้าคงคิดว่าน่าจะเป็นความโชคร้ายกระมัง”
นี่เป็นเรื่องที่หลางเทียนคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เขาจ้องมองใบหน้าเจ้าหนุ่มมู่ซีที่เขาแสนจะเกลียด
“เจ้า… เป็นฝีมือของเจ้ารึ ?”
มู่เฉียนซีพยักหน้า “ใช่ เป็นเพราะข้านำเอาผงพิษที่สามารถดึงดูดสัตว์วิญญาณให้บ้าคลั่งโรยไว้ที่กำแพงเมืองทางฝั่งพวกเจ้าอย่างไรเล่า ฮ่า ๆ ๆ”
ดวงตาของหลางเทียนแดงก่ำด้วยโทสะ “เจ้ารนหาที่ตายแล้ว!”
เขาเงื้อมือขึ้นจะโจมตีมู่เฉียนซีด้วยฝ่ามือ ทว่ามู่เฉียนซีรู้อยู่แล้วว่าเขาจะลงมือ นางหลบหลีกได้ทัน
— ตูม! —
หลังจากที่เสียงการโจมตีดังขึ้น เข็มยานับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาฮุยหลางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลางเทียน
ความแข็งแกร่งของฮุยหลางนั้นไม่อาจเทียบกับพี่ใหญ่ของเขาได้ ฮุยหลางจึงไม่สามารถหลบหลีกการโจมตีนี้ของมู่เฉียนซีได้
หลางเทียนละความสนใจที่จะฆ่ามู่เฉียนซี เขารีบโบกมือเพื่อปัดเข็มยาเหล่านั้นออกไปให้พ้นทาง “น้องรอง ระวัง!”
ถึงแม้ว่าเข็มยาเหล่านั้นจะถูกหลางเทียนสกัดกั้นออกไปได้ แต่มู่เฉียนซีก็โจมตีด้วยเข็มยาขนาดเล็กบาง ๆ ระลอกที่สองอย่างกะทันหัน เข็มยาเหล่านั้นพุ่งตรงไปที่ร่างของฮุยหลาง
“อ๊าก!”
เข็มยาขนาดเล็กนั้นปักเข้าร่างของฮุยหลางอย่างไม่ปรานี
หลางเทียนจะลงมือต่อสู้กับนาง เช่นนั้นนางไม่
