จิ่วเยี่ยมีประกายไฟลุกโชนขึ้น
ทว่ามู่เฉียนซีนางเมามาก เผลอหลับใหลไปจนได้
เงาร่างสีดำกอดหญิงสาวที่หลับสนิทเอาไว้อย่างแนบแน่น
ในตอนนี้เอง จิ่วเยี่ยรู้สึกอยากจะโยนสตรีสมควรตายที่อยู่ในอ้อมแขนเขานี้ลงจากกำแพงไป นางนั้นรู้จักเพียงแค่จุดไฟ ทว่าไม่เคยที่จะรู้จักดับไฟเอา เสียเลย
แม้ในใจของเขาจะคิดเช่นนั้น แต่เขากลับกอดนางเอาไว้แน่นและทำร้ายนางไม่ลงเลยแม้สักนิดเดียว
ร่างสีดำพุ่งลงมาจากกำแพงเมือง พามู่เฉียนซีที่หลับไปอย่างเมามายกลับไปที่โรงเตี๊ยม
…
วันต่อมา มู่เฉียนซีนั้นได้ตื่นขึ้นมาแล้ว นางตื่นขึ้นมานานแล้วทว่านางรู้สึกว่าข้างกายของตนเองมีร่างอยู่ร่างหนึ่ง นางจึงไม่กล้าลืมตาขึ้นมา
นางไม่เข้าใจเลยว่าสุดท้ายแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของนางกันแน่ นางใส่ยาแก้เมาลงไปแล้วแท้ ๆ เหตุใดนางถึงยังเมาหลับไปเช่นนี้ได้ ?
ทว่าถึงดื่มจนเมามายก็ช่างมัน และถึงจะเอาความคับข้องในใจระเบิดออกมาใส่เขาก็ช่าง แต่เมื่อคืนนี้บนกำแพงเมืองนางกับเยี่ยอ๋องเกือบที่จะ อืม…
นางเล่นใหญ่เข้าเสียแล้ว ต่อจากนี้ไปเยี่ยอ๋องคงจะต้องคิดบัญชีเป็นร้อยเท่าพันเท่าแน่ ๆ!
เวลานี้ลำบากใจอย่างมาก ต้องยอมที่จะหลับต่อไม่ตื่นขึ้นมา มู่เฉียนซีนั้นไม่มีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับจิ่วเยี่ย ในที่สุดนางเลือกที่จะแกล้งหลับต่อไป
แน่นอนว่าจิ่วเยี่ยนั้นรู้แล้วว่ามู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาแล้ว เขากล่าวขึ้นด้วยเสียงขรึม “เหล้านั้นเป็นข้าที่เลี้ยงเจ้าเอง เ
