วิญญาณที่อยู่รอบนอกของเทือกเขาชีชงไม่ได้สร้างอันตรายอันใดให้แก่มู่เฉียนซี ตลอดทางมานั้นนับว่าสงบราบรื่นเป็นอย่างมาก แต่ทว่าเมื่องนางเดินต่อไป ก็พบว่าตนเองได้ถูกผู้อื่นโจมตีเข้าเสียแล้ว กลิ่นอายแห่งความเย็นยะเยือกนั้นคุ้นชินมาก
มู่เฉียนซีกำลังหนีเข้าไปที่ด้านในของเทือกเขาชีชง หลางเทียนคิดทันทีว่าเวลานี้เป็นโอกาสลงมือที่ดี เพราะรอบด้านนั้นไม่มีใครอยู่เลย
หลางเทียนออกคำสั่ง “ลงมือ!”
ในครานี้ ส่วนมากแล้วหลางเทียนพามาแต่พวกที่ฝีมือดี นอกจากหลางเทียนกับเจ้าบ้าแล้ว ผู้อื่นล้วนแต่เป็นระดับขั้นปรมาจารย์ภูตทั้งสิ้น
แต่ทว่าสถานการณ์เช่นนี้มิอาจที่จะทำให้มู่เฉียนซีตกใจกลัวได้ มู่เฉียนซีเหลือบมองไปทางพวกเขา นางแสยะยิ้มก่อนจะกล่าวขึ้น “ผู้นำกลุ่มหลางเทียนฮุยหลาง บังเอิญเสียจริงที่ได้มาพบพวกเจ้าที่นี่อีก”
หลางเทียนกล่าวอย่างดุร้าย “เจ้าหนุ่ม ช่างบังเอิญจริงแท้”
มู่เฉียนซี “ข้ารู้ความลับมาอย่างหนึ่ง พวกเจ้าคงอยากจะรู้มาก ข้าจะบอกพวกเจ้าให้ตอนนี้เอาหรือไม่ ? แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าจะเล่นตุกติกอะไร แต่จะกล่าวอะไรก็กล่าวมาเลย”
.
