แม้ว่าจางอี้และพวกจะมีความสุขที่ได้เห็นหลางเทียนเสียหน้า แต่ก็กลัวว่าเมืองฉู่นั้นจะโดนโจมตีจนแตก เมื่อถึงตอนนั้นเหล่าผู้คนในเมืองจะมีอันตราย เช่นนั้นแล้วพวกเขาจึงตั้งใจว่าจะนำเอาอาวุธเข้าไปช่วยต่อสู้
มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวว่า “วางใจเถอะ พวกเราจะไม่ปล่อยให้พวกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับเจ็ดเหล่านั้นบุกเข้ามาในเมืองได้”
เมื่อนางกล่าวจบก็ไม่ได้เดินเข้าไปทางฝั่งซ้าย แต่กลับหันมากล่าวกับเหล่านักผจญภัยอิสระว่า “พวกเราไปป้องกันที่ด้านล่างกำแพงเมือง ถ้าหากว่ากลุ่มย่อยของนักผจญภัยอิสระสู้ไม่ไหว พวกเราค่อยเข้าไปเก็บส่วนที่ตกหล่น”
จางอี้ยิ้ม กล่าวว่า “นั่นเป็นวิธีที่ดี แต่ก็ไม่ควรปล่อยให้พวกเขาสบายจนเกินไป”
หลางเทียนเห็นนักผจญภัยอิสระเหล่านี้ยืนอยู่ด้านหลังของพวกเขาไกล ๆ ส่วนด้านหน้าพวกเขานั้น สถานการณ์ยากลำบากไม่เบา จึงต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขาอย่างมาก เช่นนี้แล้วจึงทำให้พวกหลางเทียนนั้นโกรธจนแทบจะช้ำใน
“บัดซบ! พวกนั้นเห็นเราลำบากแทบตายกลับไม่ช่วย แล้งน้ำใจ! ไร้น้ำยา!” มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวขึ้น “เห็นพวกเจ้าลำบากแต่ไม่ช่วยแล้วมีปัญหาอันใดรึ ? กลับกันหากเป็นพวกข้าไปอยู่ตรงนั้นบ้าง เกรงว่าพวกเจ้าก็คงจะไม่สนใจ”
มู่เฉียนซีโบกมือ นางกล่าวกับนักผจญภัยอิสระ “หากทุกคนเชื่อใจข้า จงฟังคำสั่งของข้าและจัดกระบวนทัพตามที่ข้าบอก เราจะไม่ปล่อยให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์เข้าไปในเมืองแม้แต่ตัวเดียว”
จางอี้ยิ้ม “เจ้าหนุ่ม
