กผ่อนที่ค่าย โดยเฉพาะคนของพวกลุ่มนักผจญภัยกลุ่มย่อยเหล่านั้น กลุ่มนักผจญภัยอิสระแยกย้ายกันออกไป เหลือเพียงแต่มู่เฉียนซีผู้เดียวที่ยังอยู่ที่เดิม นางกำลังมองดูสัตว์วิญญาณที่โดนพิษและนอนสลบอยู่ทางด้านข้าง
“อู๋ตี้ เสี่ยวหง พวกเจ้าเฝ้ารอบ ๆ เอาไว้ อย่าให้ใครหรือสัตว์วิญญาณตัวใดเข้ามากรายใกล้ล่ะ”
มีแสงสองสามเส้นส่องประกายออกมาจากดวงตาเจ้าแมวอู๋ตี้ “วางใจเถอะนายท่าน ถ้าหากว่าใครกล้าเข้ามารบกวนท่าน ข้าจะเชือดมันให้มันต้องเสียใจที่กล้ามารบกวนนายท่านของข้า”
เสี่ยวหงกล่าวขึ้น “ส่วนข้า ข้าเผามันอย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว”
มู่เฉียนซีพยักหน้า นางหันไปโรยผงบางอย่างลงไปที่ตัวของสัตว์วิญญาณที่นอนสลบอยู่เล็กน้อย จึงทำให้สัตว์วิญญาณชั่วร้ายตัวนั้นตื่นขึ้นมา ทว่าทั้งตัวของมันกลับไม่มีเรี่ยวแรงเลย
“โฮกกกก!”
มันคํารามใส่มู่เฉียนซีอย่างโกรธเกรี้ยว มองนางราวกับว่านางเป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกับมันได้
มู่เฉียนซีนึกถึงเรื่องการฝึกสัตว์ในครั้งนั้นขึ้นมาบางส่วน พลังวิญญาณของนางแผ่ออกไป ส่งแรงกดดันไปยังสัตว์วิญญาณตัวนั้น
สัตว์วิญญาณตัวนี้ แต่เดิมโดนพิษของมู่เฉียนซีเข้าไปอยู่แล้ว ยังจะต้องมาเจอกับการโจมตีทางวิญญาณของนางเข้าไปอีก ในชั่วพริบตาก็ได้ทำให้มันดูโง่ขึ้นมา
จากนั้นก็เข้าไปในทะเลวิญญาณของฝ่ายตรงข้าม ทว่ามู่เฉียนซีหาประตูหรือจุดอะไรใด ๆ ไม่เจอทั้งสิ้น
หากไม่สามารถเข้าไปที่ทะเลวิญญาณของฝ่ายตรงข้ามได้ ก็จ
